AAAAH…. CHEETAAAH!!!

Kyk, daar kom ‘n tyd in enige Blou Bul-ondersteuner (of enige rugbyondersteuner vir sover dit aangaan) se lewe dat hy wens hy was eerder ‘n Cheetah-ondersteuner.

Daai nuwejaarsvoorneme van my om hierdie jaar my sport net te geniet en nie weer sulke hoë verwagtinge te hê nie – “om teleurstellings te voorkom” – lê lankal iewers en vrot. Nee wat, sommer met die eerste afskop toe vertrek daai ou voornemensie saam met die bal en die Kings se drome. Ek het nogal gedink om hierdie jaar rugby te kyk soos ek na ‘n fliek kyk: Sit rustig, kry ‘n verversinkie of twee en ontspan. Lewer kommentaar indien nodig en wanneer die wedstryd klaar is, sien dan uit na die volgende een – of die Cheetahs nou wen of verloor. Dis tog net ‘n game.

Sê wie? Saterdagaand het die skeidsregter toe seker sy kramp gekry op die plek waar ek dit vir hom toegewens het en moes my huisgenote my aftrek grond toe ná die Cheetahs se pragoorwinning. Vrystaaaaat!!

Met ‘n kookwater Cheetah-span wat vriend en vyand (behalwe stoere ondersteuners soos die uwe, natuurlik) verras, kan g’n mens onbetrokke wees nie. Hier in die vreemde ondersteun ek mos enige span met ‘n Suid-Afrikaanse klankie – selfs Saracens en die Sharks. Ja, en selfs die Bulls, maar dan moet daai verversing minstens  vier vingers hoog wees.

Manne (en vroue!) kyk, daai magtige Cheetahs se laaste paar vertonings laat hierdie Engelse verskoninkie vir ‘n lente sommer sonnig lyk. Ek moes die kalender die afgelope naweek tuin toe vat en vir ons affodille gaan wys dat dit lankal lente is, want hulle wag toe nog heel geduldig vir die blomseisoen om aan te breek. Maar nou kan ek hulle nie kwalik neem dat hulle so effe verward voorgekom het nie, want as ek nou ‘n blom was met ‘n dik sneeulaag wat my blomknop grond toe druk, sou ek ook nie kon raai dat ek al moes kleur wys nie.

Dit smaak my dat dit nie net die Britse blomme is wat totaal en al in die war is nie. Moeder Natuur het wêreldwyd fauna en flora (insluitend ons regoplopers) se kalenders herskryf. Mammie daar in Pretoria vertel vir my hoe die hitte hulle na die winter laat verlang en my ou vriend, Jooste van Bloemfontein, vryf dit onder my hunkerende neus hoe hy in sy dertig-grade-swembadwater ontspan. In die herfs!

Warm Vrystaat-groete uit ‘n sneeubedekte (lente-)Engeland.

NOU VIR 2013!

AFRIKA KERSFEES

(Foto met erkenning aan NG-gemeente Somerstrand)

Een of ander slim wetenskaplike moet sekerlik vir my kan bevestig dat ‘n jaar korter is as ‘n klompie jare gelede. Toe ek ‘n kind was, het dit ‘n leeftyd gevoel van een verjaarsdag of Kersfees na die ander.

In Suid-Afrika het ons in Pretoria gewoon en skoonma in Gonubi naby Oos-Londen. Vir die kinders was daar destyds geen bestemming verder as Ouma se huis nie.

Toe ons die eerste keer oorsee gevlieg het, Duitsland toe, was die eerste vraag: Is dit verder as Oos-Londen? My antwoord is met ongeloof ontvang. Niks kan verder as Oos-Londen wees nie!

Van Pretoria af suidwaarts is die dorpe ver uit mekaar wat die hele rit nog langer laat voel. Hier in Engeland voel dit soms of die dorpe sommer so teen mekaar sit. Jy  ry dikwels uit een village uit sommer in die volgende een in.

Net so voel die jare ook deesdae vir my.

Destyds was een Kersfees na die volgende so ver soos Pretoria na skoonma se huis in Gonubi. Deesdae voel dit sommer soos die dorpies hier in Engeland. Ek sit nog moedeloos geëet na die oorskiet Kerspoeding en staar, dan begin die radio al Kersliedjies vir volgende Kersfees te speel.

My ou maat, Willie, het een jaar vir my die volgende wense gestuur (ek gee dit nou vir jou):

Ons trap baie spore in die sandduine van die lewe, maar in die oggend het die nagwind dit weggewaai. Alles is verganklik behalwe die omgee vir mekaar en elke dag se genade van God. ‘n Geseënde Kersfees vir jou.

Ek onthou die Pinksterbidure in ‘n koue Bloemfontein so saam met Pa en Ma. Dan sing ons liedjies soos “Tel jou seëninge, tel hul een vir een…”

Laat ons terugkyk op 2012 en op die positiewe dinge konsenteer – al ons seëninge. Gebruik dit as boustene vir vir die nuwe jaar.

Bou vir jou ‘n wonderlike 2013 of soos sus Elmarie se Griekwawense aan my:

Mag die Jirre jouse binneste roer en mag suffel goedgeit jou slat lat jy eintlik loop skaamkry oor allie genade.

 Tjorts!

Die sketse deur Liz Lemon Swindle wat by my gunsteling Kerslied geplaas is, is vir my so aangrypemd goed gedoen).

IS ALLE MA’S SO?

hande

Sondae laat my aan Ma dink.  En ook nie net omdat Ma die sedebewaker in ons huis was nie.

Sondae vroeg is ons, anders as gedurende die week, met koffie in die bed wakker gemaak. Op ‘n skinkbord met lekker lang stukke tuisgebakte anysbeskuit of die vorige dag se vetkoek of iets om saam met die koffie te eet. Daar gaan nie later tyd vir ontbyt wees nie, want daar moes betyds  klaargekry word. ‘n Halfuur vóór die kerkdiens begin, het ons op ons gereelde plek gesit, tweede ry van agter, links.

Die skaapboud of braaihoender is vóór kerk al op lae hitte in die oond gesteek. Ná kerk is die groente, wat ook al vóór kerk geskil is, op die stoof gesit en is met die poeding begin. Die huis was gevul met geure – ’n Sondagreuk – en Ma se musiek uit die radio op die yskas. Die Afrikaanse stasie se Klassiekekeur – In ‘n Kloostertuin van Albert Ketelbey, Mario Lanza met I’ll Walk with God… Ma se musiek.

Chris Kristofferson voel ook so ietsie hiervan as hy sing:

Then I crossed the empty street,

‘n caught the Sunday smell of someone fryin’ chicken.

And it took me back to somethin’,

That I’d lost somehow, somewhere along the way.

Wanneer ek Ma se musiek hoor, begin my mond ook soos Pavlov se hond  s’n water.

Soos die oggend aangestap het, het die geure die huis begin vul en teen die tyd wat Ma die tafel begin dek het en Pa die vleis begin sny het, het sy hom van agter om die lyf gevat, op haar tone gestaan en hom in die nek gesoen. Pa se gesig het dan in ‘n glimlag geblom en aan tafel het hy Ma se hand styf vasgehou.

“Segen Vader, laat ons nimmer u Naam vergeten, Amen”.

MERKE EN SPORE

‘n Tydjie gelede het ek die voorreg gehad om Winchester toe te gaan. Ek ken die plek net van die bekende sixties song wat die New Vaudiville Band gesing het: “Winchester Cathedral….”

Winchester Cathedral

Indrukwekkende geskiedenis wat die plek het. Een ding wat egter by my vasgesteek het, was die sleutelfigure deur die eeue heen. Mense wie se gesag, inspirasie en naletenskap vandag nog daar te siene is. Maar meer nog, die verganklikheid van daardie eens indrukwekkende persoon. Die persoon self. Stof tot stof. Daai klomp ou grafte wys dat almal maar uiteindelik dieselfde geëindig het of hy nou ‘n man van aansien was of ‘n bedelaar.

Vandag trap ons voetspore en maak ons ons merk en veg ons ons gevegte en môre  is ons, saam met Koning Alfred (wat ‘n merkwaardige man!) en Dingaan en Tsar Alexander  ‘n hopie stof (laasgenoemde twee natuurlik nie van Winchester nie).

King Alfred the Great

Wat agterbly, is die merke wat ons gemaak het.

Party van daai ouens (en meisies) daar by Winchester se merke is afskuwelik, ander weer bewonderingswaardig. Soos die skryfster Jane Austen wat in die katedraal begrawe is. En die duiker William Walker wat vanaf 1906 tot 1912 elke dag onder die watervlak gewerk het om die katedraal se fondasies te red. Vandag word hy onthou as die man wat die bekende katedraal van ineenstorting gered het.

Ja, so maak ons daagliks ons merk. En ek wonder hoe ons onthou gaan word…

‘N MAAND MAAK ‘N GROOT VERSKIL

Talisa Soto

Talle sangers het al vir ons gesing What a difference a day makes . Ek ken nie ‘n lied wat vertel hoe groot verskil ‘n maand kan maak nie, maar iemand hoef dit egter na dese nie vir my te sing nie – ek wéét dit.

Verlede maand het ek my misnoë met die vertoning van die verlepte Proteas teen ons bure baie duidelik gestel. ‘n Maand later sluk ek al daai woorde met ‘n koue Charles Glass-drankie af. Nee kyk, dit was ‘n kragvertoning deur onse magte Protea-sterre. Ek kon nie die hele wedstryd kyk nie, maar verstaan dat Amla glad geskeer was toe hy begin kolf het. Nou vir die tweede toets en die reeks!

Ek was ‘n klein seuntjie toe Ursula Andress as Honey Ryder met twee skulpe in die hand en ‘n wit bikini uit die see gestap het.

Agterna het talle Bond-meisies die oog gevang. ‘n Goud-geverfde Shirley Eaton,

Jane Seymour se bene,

en die smeulende skoonheid van Taliso Soto.

Niemand sou egter ‘n maand gelede geld verwed het dat die koningin van Engeland haar rolprentdebuut as die nuwe Bond-meisie sou maak nie. Met corgi’s en al! Was dít nou skouspelagtig of wat?

Nog al die jare het ek twee herinneringe aan Vangelis se Chariots of Fire  gehad. Die een herinnering bring beelde van ‘n jong Bruce Fordyce wat met blonde, wapperende hare oor die wenstreep van die Comrades-wedloop hardloop. Terwyl die lied se inspirerende akkoorde deur die stadion spoel, verklap niks aan die merkwaardige atleet se houding dat hy pas byna 90 kilometer gehardloop het nie. Ek het die lied ook altyd  met my en vroulief se eerste date  ge-assosieer – die eerste fliek wat ons saam gesien het. Terwyl die manne in wit so in stadige aksie op die strand hardloop, het die pragtige meisie aan my sy my hart en hormone in overdrive  gegooi.

Mr Bean het egter vir altyd al hierdie herinneringe met ‘n sambreel uitgewis. Hoe sal ek nou voortaan anders na die lied kan luister?

Ek gaan dit nie noem nie – netnou word ek van dinge beskuldig – want  twee maande in ‘n ry het ek melding gemaak van buitengewone nuusberigte die laaste tyd oor ons manne se goete en so aan. (Wragtag, anderdag sien ek van daai welbedeelde ou in Amerika wat op die lughawe voorgekeer is omdat daar ‘n vermoede was dat hy dalk iets in sy broek wou deursmokkel…)

Maar ek sal nie daaroor skryf nie.

Kom ons braai eerder. So ‘n lekker stuk Boerewors saam met pap of Mrs. Balls. Ek sien rolletjies  met regte egte Engelse Boerewors het vir  £6.50 op Lords verkoop! Iewers moes die Engelse darem score.

BOEREWORS EN SJOE SIE!

Vreugde in Zimbabwe

Nou ja, wat sal ‘n mens van die afgelope rugby-wintertoere sê? Miskien so min as moontlik.  Ek sien ons het darem ons derde plek op die ranglys behou ná Australië (2de) en die skrikwekkende manne-in-swart heel gemaklik bo-aan.

En as mens liewer niks oor die rugby wil sê nie, dan wil ‘n mens nie eers gedagtes hê oor krieket nie. Zimbabwe? Hoe is dit moontlik dat een van die versukkelste lande ter wêreld twee wedstryde teen Suid-Afrika wen? Volgens die een of ander opname wat kyk hoe gelukkig die verskillende lande se mense is, blyk Mugabe se mense oor die algemeen gelukkiger te wees as hul suidelike bure. Hoe verklaar dit dan dat hulle hul lewens in gevaar stel om riviere vol krokodille oor te steek, deur leeugebied te trek, oor elektriese heinings te klouter  en dan nog die moontlikheid van xenofobiese aanvalle te trotseer wanneer hulle in groot getalle die grens na Suid-Afrika oorsteek?

Op ‘n heel ander noot.

Ons manne se gereedskap haal die nuus die laaste tyd om heel onwaarskynlike redes. Kyk nou maar vir onse Prez Zuma en DAARDIE skildery.

En dan is daar daai ou in Japan wat sy kroonjuwele chirurgies laat verwyder en gevries het. Enkele maande later kry hy toe ‘n blink plan. Gedagtig aan die Oosterse smaak vir eksotiese cuisine  sien hy toe ‘n gaping om geld te maak. Tydens ‘n openbare geleentheid omskep hy  toe sy (bestand)dele in ‘n liplekker gereg. Vyf kliënte het elk sowat $250 ‘n worsie, ek bedoel porsie betaal. Wonder wat het hy die gereg genoem – dalk Sjoe Sie!

Hoe groot is ‘n porsie?

Nee wat, noem my oudmodies, maar gee my eerder ‘n lekker stuk boerewors met gebakte hoendereiers. Saam met pap en sous is dit net so lekker. Of sommer met enige iets.

Regte egte boerewors

Nou wat laat my nou skielik dink aan daai ingelegde worsies wat ons destyds op die grens gekry het?

Wat het ons dit nou weer genoem…?

Maar dit het beslis nie $250 gekos nie.

‘N KOUE WINTER

Dit is April en die Boesmans in die Kalahari vra hulle nuwe stamhoof, Spaarwater Kruiper, of dit hierdie winter matig of koud gaan wees. Omdat hy stamhoof is in meer moderne tye, het hy nooit die ou geheime geleer nie. Wanneer hy die lug bestudeer, kon hy nie voorspel hoe die winter gaan wees nie. Nieteenstaande besluit hy om dit veilig te speel en hy verklaar dat dit ‘n koue winter gaan wees; hulle moet maar begin brandhout bymekaar maak ter voorbereiding. Hy is egter ‘n praktiese man, in pas met moderne tye, en na ‘n paar dae kry hy ‘n plan. Hy pluk sy selfoon uit, loop tot waar hy ‘n sein kan kry en skakel die weerburo.

MODERNE BOESMAN

“Gaan die komende winter koud wees in die Kalahari?” vra hy.

“Ja dit lyk so.” bevestig die man by die weerburo.
Hy gaan terug na die stam en gee instruksie dat hulle nog meer hout bymekaar moet maak.

‘n Week later skakel hy weer die weerburo.

“Lyk dit nog steeds na ‘n baie koue winter?” vra hy

“Ja, dit gaan baie koud wees,” kom die antwoord.

Hy gaan terug en beveel hulle om elke stukkie hout wat hulle kan vind, op te tel.

Na twee weke skakel hy weer.

“Is julle heeltemal seker dat dit baie koud gaan wees?” vra hy

“Absoluut,” kom die antwoord, “dit lyk al hoe meer of dit een van die koudste winters ooit gaan wees.”

“Wat maak julle so seker?”

“Ons satellietfoto’s wys die Boesmans maak ‘n vreeslike lot  hout bymekaar, en hulle is nooit verkeerd nie!”