HET JULLE OOK ‘N TYD?

HET JULLE OOK ‘N TYD?

TYD

Sedert ek kan onthou, nadat ek my eerste digitale horlosie doer in die 1970’s gekry het, het ek ‘n tyd.

11:11.

Op ‘n onverklaarbare wyse – vir my, altans – word my oë byna daagliks na die horlosie getrek wanneer hierdie vier syfers in die venstertjie verskyn. Klokslag. Of dit nou die stoof se horlosie of die horlosie op die stasie se kennisgewingbord is, ‘n onsigbare mag draai my kop op daardie spesifieke tydstip na die horlosie toe. Vir jare al.

In 1918 is die verwoestende Eerste Wêreldoorlog amptelik beëindig op die 11de uur van die elfde dag dag van die elfde maand. Daar is ook mense wat glo dat engele naby jou is wanneer jy 11:11 sien. Hulle kom glo met liefde en beskerming en hulle bring helderheid en leiding. Ek kan nogal vrede maak met hierdie gedagte. Miskien moet ek hulle volgende keer vra vir meer helderheid agter die rede waarom ek 11:11 so gereeld sien.

My enigste verklaring is dat dit maar bloot ‘n geval is van dat dit die oog vang – hierdie vier eenderse syfers op die horlosie. Die enigste ander vier eenderse syfers op die horlosie is 22:22 en 00:00 – ‘n tyd van die dag wanneer ek nou nie meer so op tyd ingestel is nie. Sien ek dus baie ander tye ook op die horlosie sonder dat dit opgelet of geregistreer word?

Ek het al vir die kinders vertel dat hulle mooi na die tyd moet oplet wanneer ek my laaste asem gaan uitblaas. Dit mag dalk 11:11 wees. Ek sal nou nooit self weet nie.

So wonder ek toe weer vanoggend toe ek die ketel vir ‘n versterkertjie kom aanskakel en my oog die tyd op die mikrogolfoond se horlosie vang.

11:11.

Het jy ook ‘n tyd?

Advertisements

AI-JA-JAI. GODSDIENS!

AI-JA-JAI. GODSDIENS!

great-fire-of-london

Laat ek sommer met die afskop dit duidelik stel: My geloof is ononderhandelbaar. Ek het ‘n diepgevestigde geloof in ‘n almagtige God wat alles geskape het. Die Bybel vertel dat ons moet glo soos ‘n kind. Dis hoe ek glo. Sonder enige fieterjasies. Ek glo net. Party sal reken soos ‘n skaap . Of dalk erger, want ‘n skaap volg darem dit wat hy kan sien. My geloof is in ‘n Entiteit wat nie gesien of aangeraak kan word nie. Tog beleef ek Hom en sien Hom in alles rondom my. En wanneer ek stil raak, dan “hoor” ek Hom, “voel” ek Hom. (Hom? Daarmee het baie mense ook ‘n probleem. Ek verkies Hom – soos in die Bybel.) Ek kan sy Hand soos ‘n goue draad deur my lewe sien – deur goeie, maar ook deur baie donker tye. My geloof rus op twee pilare: Liefde vir my God en liefde vir my medemens. Ek glo. Dis al.

Maar godsdiens – dis nou egter vir my ‘n heel ander saak , deesdae. Ek verstaan daar is ongeveer ‘n geraamde 10 000 verskillende gelowe op onse aarde. Soos my ou pel eendag gesê het: En elkeen dink sy bende is die beste.

Hierdie artikel gaan eintlik nie om geloof nie. Ek het bloot aan die dink gegaan toe ek verlede week daar by die monument vir die Groot Brand in Londen gestaan het. Vóór ek aangaan met waaraan ek toe staan en dink het, eers bietjie agtergrond.

Toe Thomas Farriner,’n Londense bakker, die Sateragaand, 1 September 1666 doodmoeg tussen die lakens in sy huis daar in Pudding Lane, inkruip, het hy nie kon droom watse skade sy oond daardie nag sou aanrig nie. Hier by 1-uur die nag ontdek Farriner se huiskneg die rookwolke wat uit die kombuis borrel en teen Woensdag van die daaropvolgende week was 70 000 mense dakloos.

Londen het pas ‘n warm, droë somer agter die rug gehad en ‘n sterk oostewind het die vuur vinnig tussen die houthuise deurgestoot. Trae optrede deur amptenare, wat aanvanklik nie die omvang van die vuur besef het nie, het die vuur verder aangeblaas, by wyse van spreke. Om die kroon te span (verskoon die woordspeling) was die afgelope burgeroorlog nog vars in die geheue en het talle oud-soldate van die weermag nog gewere met buskruit in hulle huise gehad – nie ‘n goeie idee wanneer ‘n groot brand ontstaan nie.

Baie mense het hulle kosbare besittings in die St Pauls Katedraal gaan stoor in die geloof dat dit veilig daar sou wees. Maar teen Dinsdag het die vuur ook hierdie 11de eeuse katedraal bereik. Die vuur was teen daardie tyd so intens (tot 1250˚ Celsius) dat die looddak begin smelt het en die hele katedraal in vlamme opgegaan het.

Toe die vuur uiteindelik teen Woensdag geblus is, was 87 kerke, 13 000 huise en talle historiese geboue verwoes. Alhoewel die amptelike dodetal  tussen 6 en 8 mense gewissel het, was dit waarskynlik eerder honderde aangesien daar destyds nie forensiese kundiges was wat die as kon ontleed nie. Dit was eintlik maar net die vooraanstaande mense wie se dood aangemeld is. Tienduisende mense het daardie Woensdagaand kamp opgeslaan in Moorfields, Hampstead en Islington.

Winter was op hande.

Die brand was nou wel geblus, maar gerugte het vlam gevat. Stories is onder die dakloses daar in die kamp versprei dat ‘n lig kort voor die brand in die lug gesien is. Hierdie lig sou ‘n teken vir die 50 000 Franse en Hollandse immigrante in die stad wees om in opstand te kom en al die Engelse mans te vermoor en die vroue te verkrag.

Daardie Donderdag het Koning Charles ‘n bevel uitgevaardig dat die mense eerder die vuur moet blus as om vreemdelinge aan te val, want die vuur was ‘n natuurramp (Act of God) en nie ‘n Paapse (Papist) komplot nie. (“Papist” was ‘n neerhalende term wat gebruik is om Katolieke mee te beskryf, m.a.w. mense wat nie trou aan die “Church of England” was nie.)

Die Engelse was waarskynlik nie verniet agterdogtig nie en het dalk ook ‘n skuldige gewete gehad. Engeland was op daardie stadium in so ‘n aan-af-oorlog met Frankryk en Nederland gewikkel en net twee weke voor die brand het hulle die Nederlandse hawe in Westerschelde afgebrand.

En sowaar, ‘n Fransman, Robert Hubert, daag op en erken dat hy, as ‘n agent van die Pous, die brand begin het (al is dit na sy dood bevind dat hy ten tye van die brand iewers in die Noordsee was). Ten spyte van die hoofregter se bevinding dat die man se verklaring verdraaid is en dat hy nie skuldig kon wees wees nie, is hy op 29 Oktober gehang.

Daardie Franse en Hollandse opstand het natuurlik toe nooit plaasgevind nie en ‘n ander sondebok moes gevind word. ‘n Regeringskomitee is byeen gebring en elke Jan Rap en sy maat is aangemoedig om voor die komitee te kom getuig. Stories wat meestal in die kroeg gehoor is, is oorvertel – stories van ‘n Katolieke komplot. Die komitee het egter uiteindelik beslis dat daar geen gronde vir hierdie gerugte was nie en dat daar geen bewyse van ‘n plan van bose agente, Pape of Franse om die stad af te brand, gevind kon word nie.

Dit het egter nie saak gemaak nie. Die volgende jaar het ‘n boek verskyn – “Pyrotechnica Loyolana Ignatian fire-works”. Die skrywer het aangevoer dat die Katolieke die vuur begin het en dat die Vereniging van Jesus (verbonde aan die Katolieke kerk) deskundiges was in die gebruik van vuurwerke. Die woorde “vuur”, “vlamme” en “buskruit” is deurgaans in die boek uitgelig.

Toe ‘n gedenkplaat in 1681 op die plek waar die vuur ontstaan het, opgerig is, het dit gelees: “Here, by the permission of Heaven, Hell broke loose upon this Protestant city from the malicious hearts of barbarous Papists, by the hand of their agent Hubert, who confessed”. Hier in die 1700’s rond is die plaat egter verwyder, bloot omdat mense in die pad van verkeer gekom het.

Maar ‘n soortgelyke inskripsie op die monument, wat in die 1670’s opgerig is, is eers in 1830 uitgebeitel.

Die monument, ‘n indrukwekkende kolom in Doriese styl, staan vandag nog op dieselfde plek – 62 meter hoog en presies 62 meter van waar Farriner se oond die brand laat ontstaan het. Ontwerp deur die bekende Christopher Wren en Robert Hooke.

edf

Daar word graag aan begeleide toeriste vertel dat daar meer mense gesterf het nadat hulle van die gedenktoring afgeval of gespring het as wat daar in die brand dood is. Wat eintlik nie waar is nie – gegewe die feit dat daar nie van al die mense wat in die brand omgekom het, rekenskap gegee kon word nie.edf

edf

Ja, so staan ek toe die dag daar by die monument en dink. Ai tog, godsdiens!

Hoeveel geweld en verlies aan menselewens was daar nou nie al in die naam van godsdiens nie!

Die Hervorming wat tot verskeie oorloë gelei het en uiteindelik in die Dertigjaar-oorlog gekulmineer het met verlies van duisende lewens regoor Europa.

Die Inkwisisie.

Die voortslepende onrustigheid in die Midde-Ooste.

Die terroristeaanvalle deur Moslem ekstremiste.

Die Bosniese oorlog.

Die geweld in Ierland.

En so kan die lys my rekenaar se stoorplek volmaak.

Godsdiens, so glo ek, is inherent goed, met goeie bedoelings …

… totdat godsdiens ‘n god word.

 

 

‘N MA SE SMART IN MARMER

‘N MA SE SMART IN MARMER

IMG_3301

Klein Robert Manners is dood kort na sy negende verjaarsdag. Lord Haddon, soos hy in 1894 met sy dood bekend was.

MANNERS 3

ROBERT EN SY MA, VIOLET

Gister, terwyl ons deur die Manner-familie se herehuis loop, steek ons in die kapel by ‘n marmerbeeld van Robert vas. So lewensgetrou lê die tenger lyfie daar, dat ons byna op ons tone verby wil sluip. Dis eers wanneer dieper gedelf word, dat die seuntjie dadelik aan die hartsnare kom pluk.

IMG_3298

BEELD VAN DIE ONTSLAPE ROBERT MANNERS

Robert was die oudste seun van Henry Manner, die agste hertog van Rutland en sy vrou, Violet. Hulle het ook twee dogters en ’n jonger seun, John gehad.

Sy dood is tot vandag in omstredenheid gehul. Die amptelike weergawe van sy dood word aangegee as “sudden illness”. Die dag met sy begrafnis, is sy jongste broer weggestuur. Baie mense glo dat klein Robert dood is as gevolg van, wat sy ma, Violet, die hertogin, beskryf het as ’n ongeluk tydens ’n akrobatiese toertjie – en dat sy die jonger John blameer het vir Robert se dood.

Sy graftombe is deur sy ma ontwerp en gemaak. Met baie min ervaring in beeldhoukuns, het sy troos na haar seun se dood gevind in die bemeestering van die kuns en die skepping van die gedenksteen. Die doodsmasker, wat die oggend na sy dood gemaak is, is gebruik om die gesig so lewensgetrou moontlik te maak.

Rondom die gedenksteen staan:

“Robert Charles John Manners, Lord Haddon. Born Aug. 8th 1885, Died Sept. 28th 1894. Eldest son of Henry 8th Duke of Rutland, K.G. and Violet his Wife. For ever wilt thou grieve and he be fair.”

En op die voetstuk:

“Hope of my eyes. Something is broken that we cannot mend. With Grief, Remembrance Pride and Love, I decorate his Memory. Dear, dear little Boy. You give us all perpetual benediction. Entirely designed and modelled by his Mother.”

MANNERS 5

 

SAAI OM TE OES?

SAAI OM TE OES?

STADSAAL10

Woensdagaand, met die foto’s van ’n brandende Bloemfonteinse stadsaal wat soos ’n veldbrand deur die internet versprei is, het iets diep binnekant in my meegegee.

Ons skoolleuse was, SAAI OM TE OES. Die aand met my matriekafskeid, was die tema vir die aand deur ons skoolwapen geïnspireer en die skoolhoof het ʼn aangrypende toespraak gelewer aan die vooraand van ons groep jongmense se volwasse lewens. Sy boodskap was gebaseer op die skoolleuse: Saai om te oes. Wat jy vandag saai, maai jy in die toekoms. Ons matriekafskeid was, ironies genoeg, in die Bloemfonteinse stadsaal.STADSAAL 1

As laerskoolseun het ek baie ure in daardie gebou deurgebring. Dis daar waar kleinsus Elmarie ‘n A-Plus vir voordrag gekry het. Dis ook daar waar ek elke jaar albei my sussies met balletkompetisies gaan ondersteun het, nie altyd noodwendig besonder vrywillig nie. In die hoërskool was dit minder teësinnig, so met die klompie tienerballerinas wat ontluikende hormone op aandag laat spring het (nè Santie?). Een Saterdagaand, egter, het ek en Pa genoeg ballet vir die jaar gesien en besluit toe om eerder inry toe te gaan – net ons twee. ʼn Regte manne-aand met cowboy-fliek, hamburgers, tjips en al.

In daardie saal het ek en Willie, as skoolseuns, talle optredes gaan kyk. Met ons kerkpakke aan, want Pa het gesê as ʼn man in die aand uitgaan, dan trek hy ordentlik aan – en buitendien, dis die stadsaal. Al Debbo, Joe Dolan en nog vele ander. Later jare die Claxons en andere. Die laaste keer wat ek in hierdie besondere saal was, was met ʼn matriekreünie toe jarelange vriendin, Alice en haar kroos die gehoor met hul musiektalent vermaak het.STADSAAL 9

ʼn Onthaal of enige funksie in die stadsaal was ʼn deftige affêre. Daar is vertel dat die dansvloer een van die bestes in land was. STADSAAL 7

 

Destyds, toe die stadsaal net so na die depressiejare gebou is, is kiaat uit Birma en marmer uit Italië vir die afwerking ingevoer. Sandsteen is gebruik vir die buitekant om aan te pas by die ander historiese geboue in President Brandstraat. Die Raadsaal waar die indrukwekkende standbeeld van generaal De Wet op sy perd, Fleur, net so oorkant die stadsaal aandag trek. Die Appèlhof, van waar heelwat internasionale uitsendings van opspraakwekkende hofsake al gebeeldsend is, net so langs die stadsaal.STADSAAL 10

In 1947 is die Britse koninklikes hier onthaal.STADSAAL 8

Nou is daar ‘n uitgebrande ruïne in ‘n spogstraat. ‘n Swartverbrande karkas van goeie herinneringe.STADSAAL 11

Al hierdie dinge flits toe deur my kop toe ek die foto’s van die saal in ligte laaie sien. En daar knak toe iets. Wat dit presies was, weet ek nie. Skielik het ek kwaad geword vir die ewige baklei in Suid-Afrika. Tot in my murg hartseer om te sien hoe so baie dinge wat vir my waarde het, verwoes word.  Siek en sat en moeg om my velkleur te verdedig en heeltyd die ander wang te draai – ter wille van politieke korrektheid, vrede en welwillendheid.

En ek het gewens daardie oproeriges (ek kan ander woorde ook hier gebruik) kon na die toespraak luister wat ons skoolhoof destyds met die matriekafskeid gelewer het.

Saai om te oes.

Want Woensdagaand is daar niks behalwe verwoesting gesaai nie.

Daar kan mos nie ‘n oes wees nie!

(EK WIL BENADRUK DAT GEEN VAN DIE FOTO’S IN HIERDIE ARTIKEL MYNE IS NIE – DIT IS VAN ORAL GELEEN)

KONDENSMELK VIR ‘N KRAALOOG-SEUNTJIE

KONDENSMELK VIR ‘N KRAALOOG-SEUNTJIE

(ALLE FOTO’S SLEGS TER ILLUSTRASIE)

BOSKRAAL

Met dagbreek vertrek ‘n peloton agterop Bedfords uit die basis. ‘n Sein is ontvang dat die groep insurgente met kinders gewaar is. Die Bedfords sal die groep soldate so ongemerk moontlik aflaai naby die plek waar die vlugtende groep laaste gewaar is, want die choppers sal hulle teenwoordigheid met teveel van ‘n gedruis aankondig.BEDFORD

Benecke sit oorkant Abrie. Die atmosfeer is byna soos die dag in die Dak[1]  voor hulle eerste sprong. Dit voel so lank terug. Wat die atmosfeer vandag anders maak, is ‘n vreemde opgewondenheid, byna soos die rit Hartenbos toe vir ‘n langverwagte seevakansie. Die Bedford se seile is af en die oggendson steek. Langs die pad wei donkies en bokke. PB’s[2] steek wonderend vas en staar die voertuie agterna. Groepies stowwerige kinders met verslete klere waai huiwerig met klein handjies vir die soldate. Party is heeltemal kaal.

KRAAL

Daar is geen teken van die insurgente toe hulle by die kraal opdaag nie. Die intelligensie wat ontvang is, is foutief – gedeeltelik, minstens. Die hoofman vertel vir hulle dat die insurgente met die ontvoerde kinders drie dae gelede op ‘n nabygeleë kraal toegeslaan het vir kos en water. Dáárdie kraal se hoofman het besef wat die lot van die groepie verskrikte kinders saam met die insurgente was en het ‘n kind van sý kraal gestuur om alarm te maak. Hiervoor het hy met sy lewe geboet en die kraal is geplunder. ‘n Groep inwoners het na die kraal waar hulle nou is, gevlug. Alles hier is op die oog af vreedsaam.

‘n Seuntjie van so drie of vier jaar oud klou skaambang aan sy ma se been. Groot bruin oë volg wantrouig Abrie se bewegings.OWAMBO KINDERS

Die vrou het net ‘n bont romp aan met ‘n string heldergeel krale om haar nek. ‘n Tipiese poskaartprentjie. Abrie wil die seuntjie en sy ma gerusstel, maar kan nie hulle taal praat nie.

Saam met hulle ratpacks[3] kry die troepe ‘n buisie kosbare kondensmelk. Dit is eintlik vir die tee bedoel, maar Abrie druk syne altyd op die dog biscuits uit. Hy besluit dat hy darem ‘n dag daarsonder kan klaarkom en hou hurkend die buisie na die seuntjie uit. Nie eers onder aanmoediging van sy ma wil die kind dit neem nie. Toe gee Abrie dit vir haar. Met albei hande en ‘n glimlag wat die mooiste wit tande wys, neem sy dit. Op haar voorarm is ‘n vars brandmerk wat begin ontsteek. Abrie roep die mediese ordonnans nader en beduie vir die kralevrou dat die man na haar wond sal omsien.GEE LEKKER

Terwyl hy haar wond behandel, staan twee mans ook nader. Die een, met ‘n blinkgeswelde wang, is tevrede met ‘n handvol pynpille vir sy mondontsteking . Die ander man se linkerhand is af. Morsaf, net bokant die pols en die wond lyk erg septies. Hy is van die nabygeleë kraal. Die dag toe Swapo hulle hoofman vermoor het, wou hy ingryp en was gelukkig om net sy hand te verloor het. Met die wond skoongemaak en verbind, ekstra verbande en medisyne onder die blad vasgeknyp, skud hy eers die medic se hand dankbaar  en draai toe na Abrie. Sy handdruk is innig, sy Afrikaans opreg: “Dankie, my baas.”

Op pad Bedfords toe, draai Abrie om en kyk terug. Die seuntjie staan langs sy ma uitbundig en waai. Sy waai ook en wys weer daardie glimlag.

Abrie waai terug.OWAMBOVROU

Die insurgente het hulle bly ontwyk. Die gevolge sou talle lewens omkeer.

[1] Dakota (Douglas DC-3)

[2] Plaaslike bevolking (dikwels Ovambo’s’)

[3] Rantsoenpakkies met kos wat op patrollies saamgeneem is.

LEES GERUS MEER OOR DIE BOEK: MONOCHROOM REENBOOG

Poster (foto)

PASNAWEEK

PASNAWEEK

volstruise

(ALLE FOTO’S SLEGS TER ILLUSTRASIE)

Laat Oktober breek die eerste pasnaweek aan. Abrie se planne is lankal gereed om Somerset-Wes toe te ryloop. Annelien toe.

Vroeg Saterdagoggend kry hy ‘n geleentheid met die Bedford wat ontbyt van die hoofbasis op Oudtshoorn na die tentdorp op Kansas bring. Een van die kokke uit die basis, ‘n ouman, het hom beduie hoe hy moet maak.

“Kry ‘n lift met die kostrok terug Oudtshoorn toe en laat hy jou by die Hartenbospad aflaai. Daar sal jy gou opgelaai word, want dis ‘n besige pad. Vra die mense om jou net ‘n ent te vat tot by die pad wat De Hoop toe gaan. Daai pad vat jou reguit Kaap toe. Jy sal middagete al daar wees.”

Agterna was Abrie nie seker of die kok hom ‘n streep wou trek en of daar werklik goeie bedoelings agter die advies was nie.

karoopad

Die Bedford laai hom langs die pad na Hartenbos af waar hy nie lank wag voordat ‘n melkboer hom oplaai nie. Net soos die ouman gesê het. By die kruising met die “pad reguit Kaap toe” word Abrie afgelaai. En daar staan hy, sonder kos en water, vir twee ure. Nie ‘n kar in sig nie. Hy besluit dat hy nie dáár kan staan en wag vir ‘n geleentheid nie. Vorentoe is daar dalk besiger kruisings. Swetend in sy step-outs takel hy die roete, verby landerye, plaaswerkerhuise, beeste, skape, maar niks besige kruisings nie. Die son het sy visier op hom.son

Heelwat kilometers later hoor hy iets. Eers dink hy dis sy verbeelding, die hitte laat hom nou al stemme hoor. Weer hoor hy dit, vaagweg kom dit op die Karoo-windjie aangesweef:

“Boetieee, boetieee…!” So ‘n hoë stemmetjie, amper soos ‘n voël se roep.

Honderd meter of wat van hom af sien hy die figuurtjie, ‘n ou kleurlingvroutjie met ‘n wit kappie op die kop. Sy staan in die middel van haar groentetuin, hande rustend op ‘n tuinvurk.

karoo

“Boetie, ko’hier jong, die son gaat vi’jou doodbrand,” skreeu sy.

Abrie dink, Tannie, ek het nog ‘n ver pad, ek kan nie nou afdraaipaaie loop nie. Die vroutjie sien sy huiwerigheid.

“Ko lat’k eers vi’ jou ‘n ou koeligeitjie gee.”

Die koeligeitjie oorreed hom. Hy klim sommer deur die doringdraad en kies kortpad deur die kniehoogte bossies na waar sy haar tuinvurk in die grond gesteek het.

“Môre, Tannie.” Die “tannie” kom verstommend maklik oor sy lippe.

“Dja, môre jong. Julle army-outjies wat so hitchhike, jong julle moe ve’sigtig wees. Ek sie’julle mannetjies hie verbykom en ’an din’ ek by my selwers, wieet daarie kjind se ma-goed wa loep hy.”

“Ja-nee, ek sal versigtig wees,” antwoord Abrie.

“Waa’s jy ô’pad’een?”

“Somerset toe… Tannie.”

“Hoooe, jinne maa jy’t nogge vêr pad om te gan. Wag, lat’k daai koeldrienk gang kry. Ko’sit hier op die bankie lat jou se biene ka rus.”

Sy beduie vir Abrie na so ‘n afgeskilferde houtbankie op die agterstoep onder die sinkafdakkie, net so langs die agterdeur, voordat sy in die effens donkerige kombuisie gaan “koeldrienk” kry. Hy hou sy oog op die pad, gespitste ore vir aankomende verkeer. Niks. ‘n Rukkie later kom sy met twee glase rooi koeldrank by die agterdeur uit.

“Ek’t nou wragtag nie eerse ou koekdingetjie om jou aan te biede nie. Is jy honger?”

Met die “vêr pad om te gan” in sy agterkop, antwoord hy dat hy darem op die brekfistrok homself aan ‘n klompie snye brood en hardgekookte eiers gehelp het. “Ek’s orraait, dankie Tannie.”

En so sit hy en die kleurlingtannie saam op die bankie, op haar agterstoepie en koeldrienk drink.

“Lat’k jou nou mooi beduie. Sie’ jy daai boom net so annekant’ie hek, daai hoge een annekant’ie pad? Jy ga loop staa’nou daa by hom en lat’k jou nou vertel, dáá gat jy’e lift kry. Somme nou-nou”

Abrie dink, Tannie, ek loop nou al hóé lank. Hier kom nie eers ‘n kar verby nie, wat nog te sê iemand wat my gaan oplaai.

Met die groetslag stop sy hom twee varsgeplukte somerrooi tamaties in die hand.

Die plan is om maar vir so ‘n rukkie by die boom te gaan staan totdat sy weer in die huisie gaan. Hy wil haar darem nou nie in die gesig vat nie, nie ná haar gasvryheid nie. Ja, hy sal so ‘n rukkie staan en dan maar weer aanstap. Hoe op aarde sal dit nou ‘n verskil maak of hy nou hier onder die boom staan of… of…

Die bande wat oor die teer aangerol kom, die wind wat voor die sierrooster uitgestoot word… onmiskenbaar die verblydende geluid van ‘n naderende kar. Abrie staan vinnig vorentoe, onder die koelte uit in die helder sonlig. En toe verdoesel hy ‘n ding wat hulle nie mag doen nie. Hulle mag nie duimgooi nie.

Maar hulle mag klippies skiet.

Abrie tel ‘n klippie op en knyp hom tussen sy duimnael en die kant van sy wysvinger vas. Die kar is so tweehonderd meter van hom af toe hy sy arm met die klippie op sy duimnael reguit voor hom uithou. En toe hy nou dink dat hy sigbaar genoeg vir die bestuurder is, skiet hy sy duim reguit sodat die klippie so links voor hom verby spat. Abrie hoor hoe die klippie oor die teerpad hop, gevolg deur die mooiste geluid van die dag. Die geluid van ‘n enjin wat revolusies verminder, spoed verminder, remme wat aangeslaan word. ‘n Student in ‘n klein Renault 5 stop reg langs hom.

Abrie loer oor die dak en sien die tannie regop in haar tuintjie staan. Uitbundig waai sy vir hom. Sy skreeu iets, maar hy kan nie hoor wat dit was nie.

Sy engel langs die Karoopad.

“Waantoe is jy op pad?”

“Somerset toe.”

“Mooi man, hop in. Ek’s op pad Gordonsbaai toe.” Hy steek sy hand uit. “Leon.”

“Ek’s Abrie. Dankie ou, jy’s a life-saver.”

Laatmiddag laai Leon hom in Somerset-Wes se hoofstraat af. Annelien weet van niks. Hy wou nie verwagtinge skep en dan realiseer dit nie. Soos amper wel gebeur het, was dit nie vir Leon en sy Karoo-engel nie.

Voor ‘n klein supermarkie is ‘n telefoonhokkie. Sê nou hulle is nie hier nie. Hy het nooit daaraan gedink nie.

Toe sy antwoord, stoot hy die muntstuk in.

Die lang pad was die moeite werd. Annelien se ouers ontvang hom gul  en dra hom op die hande.

Annelien is soos ‘n kind op kersoggend. Haar ma leen haar geel Escortjie vir hulle om die aand mee uit te gaan.

Abrie is niks moeg nie.

Vroeg soggens, donkertyd, word die soldate deur die korporaal se fluitjie en geskreeu uit die slaap geruk. In die kakie tent, omring deur ander kakietente tussen die vaal Karoobossies van Oudtshoorn en ongeskeerde, deur-die-mik-geslaapte troepe word die manne nooit wakker nie. Hulle skrik wakker.

Dáárdie Sondag by Annelien is egter anders.

Abrie ontwaak in die hemel. ‘n Beweging in die kamer laat hom sy oë oopmaak. Die son skyn reeds deur die wit kantgordyne en hul die kamer in wasigheid. Annelien het die nag by haar suster geslaap sodat Abrie in háár kamer kon slaap. Sy staan in ‘n wit rok langs die bed met ontbyt op ‘n skinkbord. En haar glimlag en goeiemôre-soen is ligjare verwyder van korporaal Kriel se fluitjie.

Korporaal Kriel ruik ook nie so lekker soos sy nie.

Kamer

LEES GERUS VERDER OMTRENT DIE BOEK: MONOCHROOM REENBEEG

Poster (foto)

OP ‘N NOSTALGIETOER

OP ‘N NOSTALGIETOER

Een van my gunstelingrolprente, is Somewhere in Time, waar Christopher Reeve ‘n foto van ‘n beeldskone jong aktrise, wat byna sewentig jaar tevore die wêreld aan haar voete gehad het, sien. Hy raak dan absoluut obsessief-verlief op haar en word gehipnotiseer om terug in tyd te gaan – om haar te ontmoet.

Ek het al so baie gewens dat so iets wel moontlik was – om terug in tyd te kan gaan. Nie om iets te gaan verander of ander paaie te kies nie. Nee, ek wil sommer net goeie herinneringe weer beleef of die gevoel kry van hoe dit was – in die “goeie ou dae” (nie dat die ou dae altyd noodwendig so goed was nie, of hoe?).

Gister het ek wel baie naby aan so ‘n belewenis gekom.

In een van ons buurdorpe, Newark, het die Retrofestival my teruggeneem na die 1920’s en, soos ons deur die terrein beweeg het, het ons in die 1970’s geëindig.IMG_2461[1]

Oral was feesgangers te sien in modes van hul gunstelingtydperk en daar was selfs ‘n haarkapper waar die dames hul hare kon laat doen om te pas by hul uitrustings.

IMG_2490[1]

Uitstallings van motors’s motorfietse en karavane het my onmiddellik teruggevoer na my kinderjare. Meer as 200 stalletjies het ware te koop aangebied uit vergange eras.IMG_2491[1]

Die hoogtepunt was waarskynlik die drie verhoë waar musiek die regte atmosfeer geskep het. By een verhoog is musiek uit die 1920’s tot vroeë 1950’s gespeel wat weer lewe gegee aan die Andrews Sisters, Ella Fitzgerald, Glen Miller en ander groot name uit daardie tydperk. Nog ‘n verhoog het op die rock ‘n roll musiek van die 1950’s en 1960’ gekonsentreer terwyl ‘n derde verhoog  aanhangers van die Beatles, Bread, Bee Gees en andere se musiek gelok het.

Klein dingetjies het my  totaal aangegryp. Soos die drie sussies met hul eenderse rokkies – mens sien dit mos nie meer deesdae nie. En die Morris Minor, my liewe ma se getroue ryding toe ek in die laerskool was.

IMG_2482[1]

O ja, en die radio wat my pa in die garage gehad het – die een waaroor Gerhard Viviers vir ons Pierre Fourie se geveg teen Bob Foster beskryf het.

Ag jaaa… en vandag is ek weer terug.