MONOCHROOM REËNBOOG TE KOOP

Nee, ek verkoop nie ‘n reënboog nie! Ek reageer net op talle versoeke van mense wat navraag doen oor waar die boek gekoop kan word.

INTERNASIONAAL: Beskikbaar as e-boek en slapband by Amazon, Smashwords en Createspace

SUID-AFRIKA: Doen navraag by enige boekhandel en vra dat die boek bestel word as dit nie in voorraad is nie. Dit is tans beskikbaar by Protea en Exclusive Books. Ook as e-boek beskikbaar by Kwarts Uitgewers (onthou om die deelteken op Reënboog te sit of tik net Monochroom) en (binnekort) by On the Dot en Takealot (Kalahari.com).


KONTAK DESIRÉ HURST AS JY NIE REGKOM NIE. Sy kan vir jou ‘n boek na ‘n adres in Suid-Afrika pos (R200 insluitend posgeld). Sel: 082 871 8028. Tel: (012) 345-5541. E-pos: mikedes@mweb.co.za

 
Ek kan ook gekontak word by: fourieaj@hotmail.com11226051_10206786952410922_759259504811044360_n

‘N NUWE BEGIN

‘N NUWE BEGIN

img_1836

Allen Saunders het in 1957 (lank voor John Lennon) geskryf dat “Life is what happens to us while we are making other plans“. En het ek dit nie die afgelope tyd in oormaat beleef nie!

Ter agtergrond, sonder om in ‘n treurmare te verval:

Ons planne het seepglad verloop. September verlede jaar is ons huis in die mark gesit – tyd vir ‘n nuwe avontuur. Vir elf jaar was dit ons tuiste hier in Engeland – die huis waar die kinders die grootste gedeelte van hulle kinderjare deurgebring het. ‘n Gesellige huis met ‘n mooi uitsig op die Teemsmonding in die Noordsee. Die transaksie is vinniger beklink as wat ons gedink het en die groot trek is met militêre presisie beplan. So tussendeur die gewone daaglikse roetines is bokse begin pak, oortollige goed rommelpunt en liefdadigheidsorganisasies toe weggery en nuwe verblyf begin soek. Die trekdatum was 17 Desember.

Die dagboek was propvol van 1 Desember af.

En toe skuif die Vrydagaand van 3 Desember in ons pad. Wat aanvanklik as blote hartkloppings begin het, ruk toe so handuit, dat ek my eerste rit ooit in ‘n ambulans kry – loeiende sirenes en al. As kind was dit my grootste vrees, om in ‘n ambulans te ry – was toe nie so erg nie. By die hospitaal word die fout opgespoor en toegebrand en bepaal dat daar darem nie erge skade was nie. ‘n Week later is ek terug by die huis met die uitdruklike opdrag om my vir ‘n tyd lank stil te hou. “Tyd lank” is ‘n relatiewe begrip, veral met ‘n vol dagboek, ‘n trek binne enkele dae en ‘n agterstand na ‘n besoek aan die hospitaal.

Na ‘n goeie nagrus voel ek toe sterk genoeg en val vroeg die volgende oggend weg teen verhoogde tempo om verlore tyd in te haal. Soos almal wat al getrek het kan getuig, die dag van die groot trek is geen partytjie nie. Nadat die lorrie met ons besittings vertrek het, moes die huis netjies gekry word vir die nuwe intrekkers – ons het darem ons trots. Die probleem is egter, ons moet voor die lorrie by die nuwe plek wees om te kan oopsluit. Die druk was groot. Verlangs onthou ek iets van die dokter se opdrag dat ek vir ‘n week of twee nie mag bestuur nie. Maar nou ken ek ook mos dokters – ek sal mos stop as ek nie goed voel nie. Net onder vier ure nadat ons vertrek het, stop ons voor ons nuwe blyplek. Doodmoeg is ‘n eufemisme. Ons slaap sommer op matrasse op die vloer.

Vroeg die volgende dag is daar weer nie ‘n ding van “bietjie rustig vat” nie, want bokse moet die trappe opgedra word, meubels moet aanmekaar gesit word en die huis moet leefbaar gemaak word vir die kinders wat Kersfees kom kuier.

Stephan is darem hier vir die universiteitsvakansie en is ‘n groot hulp. Melissa en haar vriend kom met die trein aan en Etienne ry die vier ure van waar hy bly met sy nuwe kar wat hy in April gekoop het. Sy “pride and joy”.

Almal is gelukkig. Ek voel die trek aan my gebeente, maar hou dit vir myself. Dis normaal om bietjie moeg te voel na ‘n trek. Mos.

So ‘n uur voordat ons vir die Kersmaal sou aansit, wil die kinders die nuwe omgewing bietjie gaan verken en Etienne neem hulle in sy kar. Twintig minute later lui die foon: “Pappa.ons het ‘n ongeluk gehad.” Beslis nie iets wat ‘n brose, oorwerkte pa-hart op daardie stadium wou hoor nie. Etienne het in ‘n draai op geysde modder gegly, deur die veld geploeg en in ‘n klipmuur vasgery. Almal is gelukkig ongedeerd, maar die kar lyk nie meer dieselfde nie.

Ons Kersmaal was heelwat later.

Enkele dae later is die kinders terug huis toe – Etienne met die bus en sy kar agterop ‘n platbaklorrie.

So elfuur op Oujaarsaand begin my lyf te praat – hard te praat. ‘n Halfuur later praat hy toe so hard, dat Christine die nooddienste bel. Terwyl die res van die nasie vonkelwynproppe afskiet en vuurwerke die nagruim instuur om 2017 welkom te heet, loei die sirenes weer in my ore op pad hospitaal toe. Gedog ek dooi op Nuwejaarsdag.

By die hospitaal word ‘n hartaanval gediagnoseer. Die are word oopgemaak en ‘n week later is ek weer by die huis – weer met die opdrag: HOU JOUSELF STIL! En geen bestuur vir ‘n maand nie.

Ek traai – onder Christine se arendsoog.

Maar wat ek nou eintlik daar aan die begin wou sê (voordat ek met die treurmare begin het):

Ek vat niks meer as vanselfsprekend nie.

Skielik het ek ‘n klomp nuwe beginne. ‘n Nuwe jaar. ‘n Nuwe lewensjaar. ‘n Nuwe kans om te lewe!

En ‘n nuwe avontuur.

Die plekkie waarheen ons getrek het, Middleton in Derbyshire, is so ‘n katspoegie van Nottingham af – daar waar die legendariese Robin Hood nie vir uitdagings geskrik het nie. Volgens die laaste sensus woon hier so 700 mense in ons dorpie – almal sover baie vriendelik. Die diens Oukersaand in die ou kerkie was ‘n belewenis. En die klipmure in die omgewing is absolute fassinerende meesterstukke waarvan ek net nie genoeg kan kry nie. Kan nie wag om die plek in die somer te sien nie!

img_1837

Ons dorpie

Die plan is om vir so ses maande te huur en die tyd te benut om ‘n geskikte plek te kry om ‘n gastehuis te begin.Die ses maande mag nou langer word na my uitstappie hospitaal toe.

img_1834

Ons straat

img_1839

Ons huis

img_1841

Ons heining

img_1842

Spookyyyyyy

‘n Opwindende jaar lê en loer. In geloof en met ons beste pogings gaan ons hom takel.

Hou hierdie spasie dop.

My scars remind me that I did indeed survive my deepest wounds. That in itself is an accomplishment. And they bring to mind something else, too. They remind me that the damage life has inflicted on me has, in many places, left me stronger and more resilient. What hurt me in the past has actually made me better equipped to face the present. ― Steve Goodier

Soli Deo Gloria!

HET JY NOG ‘N PLEKKIE IN JOU HERBERG?

HET JY NOG ‘N PLEKKIE IN JOU HERBERG?

love

Daar is darem net iets omtrent hierdie tyd van die jaar wat dit totaal anders as die res van die jaar maak. Sommige haat dit, ander sien met oorgawe daarna uit. Hier in die noordelike halfrond is die atmosfeer mos totaal anders as in Suid-Afrika. Kersfees is koud, binnenshuis en… dalk meer knus? Hoe dit ook al sy, Kersfees gaan nie sommer ongesiens verby nie.

Een jaar, as jonggetroudes, het ek en Christine ‘n aangrypende Kersdag beleef.

Ek het iewers gelees dat daar baie teorieë oor die ontstaan van tweede Kersdag (Boxing Day) is. Een daarvan is, dat huisknegte hulle werkgewers op Kersdag moes bedien en daarom kon hulle die volgende dag afkry om na hulle families te gaan. Die werkgewer het dan  gewoonlik ‘n boks met geskenke en kos wat van die vorige dag se feesmaal oorgebly het, saamgestuur. So het Boxing Day dan, volgens een teorie, gestalte gekry. Ek en Christine het besef dat daar heelwat arm gesinne is wat nie Kersdag kon eet soos ons daardie dag saam met die familie sou feesvier nie. Ons wou egter nie die volgende dag vir hulle ons oorskietkos in ‘n boks neem nie en het spesiale toestemming by een of ander welsynorganisasie in Bloemfontein gekry om twee gesinne op Kersdag te bederf. Die dag voor Kersfees is gekook, voorberei en verpak. Net na kerk op Kersoggend is ons met die slaaie, kouevleis, nagereg en geskenkies na die twee huise toe. Ons het tot ‘n pak Kersklappers en bypassende servette ingepak. Nodeloos om te sê dat die reaksie – die dankbaarheid, die trane en die blink ogies van die kinders – my tot die dag van my dood sal bybly. Tog so jammer dat ons daardie dag net twee gesinne kon help.boetie

Ek hoor anderdag die pragtige storie van die kindertjies wat by hulle kerk ‘n Kersspel opgevoer het. (Ek wens ek weet wie se storie dit is, sodat ek erkenning kan gee.) Die juffrou het egter gesukkel met die outjie wat die herbergier gespeel het, want die seuntjie kon dit om die dood nie oor sy hart kry om vir Josef en Maria te sê dat die herberg vol is en dat daar nie vir hulle plek is nie. Dis tog immers Jesus se pa en ma! Die juffrou het hom eenkant geneem en vir hom verduidelik dat hy dit eenvoudig net móét doen want dit is hoe die storie verloop.

maria

Die aand met die opvoering, toe Josef en Maria by die herberg aanklop, het hy verstar gestaan. Van agter die gordyn het die juffrou aangepor en gedreig. Toe maak hy sy mond mompelend oop:

“Die herberg is ongelukkig vol, hier is nie slaapplek nie…”

Toe Josef en Maria omdraai en bedremmeld begin wegstap, roep hy hulle terug:

“… maar wag, julle kan vanaand in my kamer slaap en dan slaap ek by my pa en ma op die mat!”

Die konsert moes vir ‘n ruk gestop word sodat almal tot bedaring kon kom, maar dit was die beste konsert ooit! Want hierdie seuntjie het die ware boodskap van Kersfees in sy hart gedra.

Kersfees is soveel meer as die blink versierings, liggies, geskenke en kreunende feestafels – klatergoud wat sy glans sommer op Boxing Day al begin verloor. Kersfees bring ‘n boodskap van hoop, liefde, vrede en omgee – opregte omgee. Omgee wat beteken dat jy, soos die Christuskind, jouself – of dan ten minste iets van jouself – gee.

Young Caregiver Holding Senior's Hand Outside

Young Caregiver Holding Senior’s Hand Outside

VANJAAR IS DIT VYFTIG JAAR…

VANJAAR IS DIT VYFTIG JAAR…

medics

Hulle het die dood en verwoesting eerstehands beleef en die letsels is vandag steeds so duidelik. Dalk is dit omdat hulle in Brittanje en Europa soveel nader aan die aksie was, dat Wapenstilstandsdag baie meer intens onthou word as in Suid-Afrika. Remembrance Day. Armistice Day 11 November.

My ou seun was in die “Army Cadets” hier in Engeland toe hy nog op skool was. ‘n Nasionale jeugorganisasie geborg deur die Ministerie van Verdediging en die Britse Weermag. Jaarliks op Remembrance Sunday, is daar kransleggingseremonies landswyd met militêre optogte en  gedenkdienste. Een jaar het hy ook aan so ‘n optog deelgeneem en skelmpies ‘n Suid-Afrikaanse vlaggie aan sy uniform vasgesteek. Daarmee wou hy op sy manier hulde bring aan al die Suid-Afrikaanse soldate wat tydens die twee wêreldoorloë diens gedoen het.

En natuurlik ook aan die geslag manne wat tydens die Grensoorlog gesneuwel het en met letsels gelaat is.in-die-bos

Die hartseer en leemte wat ‘n gesneuwelde gedurende die oorlog in Suidwes en Angola gelaat het, het ‘n groot impak op talle Suid-Afrikaanse gesinne gehad. Beserings  het lewens onherroeplik verander.begrafnis

En dan was daar ook daardie letsels wat niemand kon sien nie. Wonde wat nie bloei nie.

Sy belewenis van die werklikheid het byna skisofrenies geword: ’n Rasionele ervaring wat presies verstaan wat gebeur het en waarom. En ’n emosionele ervaring wat dit moeilik maak om dit hier, ver van waar dit gebeur het, te hanteer.

 Op die grens het die oumanne hieroor gepraat. Van die nagte waar jy depressief rondrol, sleg slaap, sweet en angsaanvalle kry wat in drome begin waar jy in ‘n bos vol landmyne verdwaal en mense hoor skreeu en huil.

 En dan skrik jy telkens vervaard wakker. Gillend, natgesweet.

 Heel dikwels klou ons vas aan herinneringe uit “die goeie ou dae”. Maar dan is daar ook herinneringe wat ons diep wegpak en huiwerig oopmaak.

 verslae-troep-2

Of vir altyd probeer toehou. Herinneringe wat met niemand gedeel word nie.

Hy het ‘n plekkie wat hy koester, ‘n stil plekkie waar hy min mense toelaat. Hy treur en lag daar tussen herinneringe deur wat nooit uitgewis sal word nie. Herinneringe aan vriendskap, liefde en omgee vir broers saam met wie hy geskerts, gehuil en gesweet het. Broers saam met wie hy met laaste lig ‘n sigaret of pakkie Super C gedeel het. Broers wie se verminkte liggame hy vasgehou het terwyl die lewe, rooi gevlek, in die wit sand weggesyfer het – saam met sy jeug.

 verslae-troep

Daardie dae raak weg in gister, maar bly vlak in sy wese.”

UIT: MONOCHROOM REENBOOG – ANDRÉ FOURIE

Vanjaar is dit presies vyftig jaar sedert die eerste skote van die Grensoorlog geklap het. Kom ons raak hierdie week vir ‘n oomblik stil en dan dink ons aan ons pa’s en seuns en broers, aan eggenotes en geliefdes wat gesneuwel het.

En ons dink ook aan hulle wat met wonde en letsels deur die lewe gaan – ook daardie bloedlose wonde.

kiste

Saluut!

lest-we-forget

MONOCHROOM REËNBOOG

Poster (foto)

PRETBEDERWERS OF SEDEBEWAKERS?

KOM ONS STOF HIERDIE OU ENETJIE AF…

BILTONG & POT- ROAST

halloween

Nou met halloween (ja, ek weet daar is ‘n erkende Afrikaanse woord) in die lug, hol my gedagtes terug na doerie jare toe ek nog op hoërskool was. ‘n Jongman het ons eendag in die skoolsaal kom toespreek. Hy het oor klomp goed gepraat en ons gewaarsku teen allerhande gevare en verskuilde boodskappe in popmusiek en demoniese boodskappe wanneer jy musiek op jou platespeler in trurat gooi. Natuurlik ook die gewraakte vredesteken wat almal op hulle tasse geteken het (it was the groovy thing to do!).

Wat niemand van ons egter geweet het nie, is hoe goddeloos dit vir ‘n meisie is om enige iets met ‘n skoenlapper op te dra. ‘n Rok met skoenlappermotiewe op, of skoenlapperoorbelletjies, of  ‘n hangertjie – enige iets met ‘n skoenlapper op – verkondig die boodskap van vrye liefde. Dat jy ‘n los meisie is wat soos ‘n skoenlapper van blom na blom vlieg…

View original post 602 more words

DIE DUIWEL SE KOETSIER

DIE DUIWEL SE KOETSIER

devil

Die naam alleen is genoeg om jou in jou spore te laat vassteek…

Hy het baie name: The Devil’s Coachman, The Devil’s Horseman, The Devil’s  Steed. Sedert die Middeleeue word hy met die duiwel geassosieer. Wat is hierdie monster?

Ten spyte daarvan dat bronne vertel hoe algemeen hierdie gedierte in Europa en Brittanje voorkom, het niemand met wie ek in ons omgewing gepraat het, al een gesien nie. Ek is dus gelukkig, want ek het al twee keer hierdie duiwel gesien. So op my wandelings deur die voëlpark naby ons.

devils-coachman-2

Sy dofswart kleur het dadelik my aandag getrek. Hy is maar so drie sentimeter lank en lyk soos die insektewêreld  se weergawe van ‘n platipus – iets tussen ‘n pikswart mier en perdeby en, met sy gekrulde stert wanneer hy kwaad is, soos skerpioen. Ook soos ‘n oorkruiper op steroïede wanneer hy nie ‘n dreigende houding inneem nie.

‘n Aggressiewe klein gediertetjie wat seer kan byt met daardie sterk kake van hom. Nog ‘n wapen in sy arsenaal is ‘n stink vloeistof wat hy by daardie opgekrulde stert van hom uitspuit.

devils-coachman-1

Bedags, wanneer hy onder klippe en blare skuil, word hy selde gesien. Snags, wanneer hy op jag is, is hy op sy aktiefste en dit is dalk juis as gevolg hiervan dat daar sedert die  Middeleeue so baie bygelowe oor hom is. Hy het blykbaar, so is daar geglo, selfs destyds die stronk van Eva se appel geëet. Wanneer mense saans om die vuur sit, word hy deur die lig gelok en met sy dofswart kleur en bisarre, dreigende voorkoms het hy baie mense op hol gehad. Daar is ook geglo dat sewe van jou sondes vergewe word wanneer jy een van hierdie goggas vermorsel. Dit is ook die vorm wat die duiwel aanneem wanneer hy sondaars kom vang en opvreet.

Devil's Coach-horse Beetle (Staphylinus olens) in defensive posture

DEVIL’S COACH HORSE

Vir my is dit egter ‘n fassinerende skepsel. So jammer hulle is so skaars.

‘N NUWE KAR!

‘N NUWE KAR!

Vauxhall Cresta PB

Vandag, presies 52 jaar gelede, het my pa met ‘n splinternuwe kar in ons oprit gestop – 26 Oktober 1964.

Ek was so teleurgesteld. My klein seuntjiegemoed was so half in twee geskeur.

Die dag toe ons almal saam was om die kar te gaan uitsoek, was daar twee keuses op die vloer. So ‘n mooi rooi Vauxhall Velox met ‘n wit dak en die duurder, luukser Vauxhall Cresta – so ‘n bruinerige een met ‘n roomkleur dak (baie soos die een in die foto). Alhoewel die Cresta so ‘n paar ekstra blink strepe, “whitewall tyres” en bowenal ‘n verwarmer by die prys ingesluit gehad het, het ek meer van die rooie gehou. Rooi soos ‘n Ferrari! Tog so jammer dat hy nie darem net ‘n verwarmer ook gehad het nie – en daai “whitewalls!”

Pa het vir die verkoopsman gesê hy kan nie besluit watter een om te neem nie, want die Cresta was so effens bokant sy begroting. Hy sal die volgende oggend sy besluit deurbel.

Die hele dag het ek in spanning gewag – met watter een gaan Pa by die huis aankom?

Dit was laatmiddag, na werk toe Pa om die draai gekom het met die bruin Cresta – OB 651. Die kar waarmee ek grootgeword het. Ou staatmaker wat ons landswyd op onvergeetlike vakansies geneem het. Die kar waarmee ons inryteater toe gegaan het. Die kar waarmee ek my eerste meisie gaan oplaai het.

Pa het die Cresta 14 jaar lank gery. Ek was saam met hom hartseer toe hy verkoop is.

ELVES AND DIESEL ENGINES

ELVES AND DIESEL ENGINES

Have you ever stood on a platform at the station while a diesel locomotive effortlessly glides past you? The smooth reassuring rumbling of that immensely powerful machine demands admiration while the trembles of the platform find their way up your legs. You just know that a mighty powerful force is at work here.

I’ve often linked the well-known saying: “When the going gets tough, the tough get going” with this diesel-power and found some inspiration in it. I made myself believe that humanity consists of two main groups: Ordinary Elves (OE’s) and the Tough Diesel Engines (TDE’s). The Ordinary Elves represent the majority of people who are responsible for the normal day to day running of life as we know it. They get ready for work, go to work, do their work, go home, watch TV and go to bed. They are very important because they do just about everything from cleaning our streets, working in the offices, building our cars and houses, to making our clothes, nursing us, teaching us, defending and protecting us. Everything… up to a certain point. The OE’s only work until things start to heat up, when the challenges get more demanding and stress levels start rising.elves

That’s the signal for The Tough Diesel Engines to start up. When the OE’s can’t go any further, the TDE’s take over. You hear that mighty rumble and stand in awe. The TDE’s work, even when others sleep; they seem to get a sadistic pleasure out of problem-crunching. They never ask for pity but, hey, neither will they give a problem any. They don’t know the meaning of surrender; they persevere in the midst of adversities, battle their way onwards, forwards, always forwards.diesel

Are you a TDE or an OE?

One of the South African Defence Force’s elite units has a back-breakingly harsh selection and training program. Many try, but only a few make it to the end. The last phase of the program demands a survival route where the soldiers have to find their way in the most inhospitable environment and under the most unforgiving conditions imaginable. As the days drag by, the group of hopefuls dwindles because at the temporally bases transport is ready for those who wish. It’s your choice: allow the whole exercise to get the better of you and make use of the transport (and get disqualified in the process) or force yourself onward vigorously with the utmost exertion. special-forces-training

One pitch dark night an unfortunate soldier walked straight into a dry twig from a low-hanging tree branch. The twig impaled him in the eye, just missing his eyeball and blood was pouring from his wound. That same night another guy broke his ankle. These two decided not to go for treatment that would have put them at risk of disqualification and, after applying a bit of very basic medical treatment themselves, they pushed on.

As the days progress, you start to lose all sense of time and the only drive, ultimately, is to reach the prearranged rendezvous in time.

Unbeknown to the soldiers, the end of the course was in sight and, after a day with barely enough water supplies, the men reached the rendezvous, semi-conscious, anguished, hungry and dehydrated. The commander came up to them where they were huddled in a cloud of dust, flies and the sweaty smell of protracted scorching days in the bush on them. He addressed them – gesturing while clutching an icy cold beer. Pausing for a moment, he took a long sip, looked at the bottle and then emptied the content onto the absorbing sand, within sniffing distance of the shattered men. The beer was not cold enough.

“Guys,” he said, “I’m going to enjoy a colder one in the base after taking a long hot shower. Anyone care to join me? Transport is ready – anyone?”

Two men cracked then and there and stumbled to the waiting Land Rover. While two others tried to suck the wasted beer from the sand, the commander informed the remaining men that the next day would be the final day of this grueling encounter and that they could expect a barbeque and cold beer at the rendezvous.

With renewed effort and all the strength they could muster, they tackled the final stage.

The next evening, on approaching the rendezvous, the depleted group of men, drained to the bone, noticed a solitary Land Rover, nothing else. The closer they got, the clearer it became: no barbeque-fire, no beer, nothing to eat. Some of them flopped down onto their knees in a cloud of dust and started weeping. During the day they had consumed all their water and rations – no need to save it because, so they had been told the previous night, tonight the end of this phase would be celebrated with plenty to eat and drink. Of the initial squad, only nine had survived. The commander then stepped out of the Land Rover and walked towards the wretched group of men.

“Listen guys, there’s been a misunderstanding and I admit that I’m the one to blame. I got the dates mixed up, and I’m truly, truly sorry. Tomorrow, not today, will be the end of this phase. As a token of my remorse, I’ve brought you a little something to eat. It’s on the Land Rover. I will completely understand if some of you want to go back with me, there’s plenty of space on the Land Rover. The rest of you, get your instructions for tomorrow and something to eat.”

Two men summarily got onto the Land Rover, Their grazed, grey faces, empty eyes sunken into the sockets, told the whole story of disappointment and disillusionment. The remaining seven opened the stainless steel food container – raw cabbage drenched in diesel. No water either, only their instructions. Was it a sadistic smile on the commander’s face as he started the engine? Another guy got onto the vehicle. The remaining six contemplated the long, dry stretch ahead of them, and then started walking.

About two kilometers further, as they came round a hill, they could at first smell it and then they saw it: a campsite with flames from barbeque-fires and cold beers to welcome them. The end of their ordeal!braai

What went through the minds of those guys on the Land Rover? If only they’d held on for two more kilometres – two kilometres stood between them and a victory!tired-soldier

All so often we throw in the towel without really knowing how close we are to success. Isn’t it worthwhile, after all the pain and suffering, to give it one more push? Are we not just two kilometres away from victory?

My mother engraved a saying in my memory and even when the diesel engine wearies, her catchphrase echoes:

NEVER SAY DIE, GET UP AND TRY!

never-say-die

May you experience God’s loving care in the same abundance I have.

God bless.

IF YOU WANT TO READ MORE, THIS E-BOOK CAN BE ORDERED FROM:

  1. Unemployment, you and …

2. Unemployment, You and…

3. Unemployment…

 

Book Cover2