MONOCHROOM REËNBOOG TE KOOP

Nee, ek verkoop nie ‘n reënboog nie! Ek reageer net op talle versoeke van mense wat navraag doen oor waar die boek gekoop kan word.

INTERNASIONAAL: Beskikbaar as e-boek en slapband by Amazon, Smashwords en Createspace

SUID-AFRIKA: Doen navraag by enige boekhandel en vra dat die boek bestel word as dit nie in voorraad is nie. Dit is tans beskikbaar by Protea en Exclusive Books. Ook as e-boek beskikbaar by Kwarts Uitgewers (onthou om die deelteken op Reënboog te sit of tik net Monochroom) en (binnekort) by On the Dot en Takealot (Kalahari.com).


KONTAK DESIRÉ HURST AS JY NIE REGKOM NIE. Sy kan vir jou ‘n boek na ‘n adres in Suid-Afrika pos (R200 insluitend posgeld). Sel: 082 871 8028. Tel: (012) 345-5541. E-pos: mikedes@mweb.co.za

 
Ek kan ook gekontak word by: fourieaj@hotmail.com11226051_10206786952410922_759259504811044360_n

Advertisements

DIE SPORE VAN ‘N PIKKEWYN

DIE SPORE VAN ‘N PIKKEWYN

Anderdag lees ek ‘n stelling op Facebook: “Die oomblik wanneer jy gebore word, word jy ‘n naam gegee, ‘n geloof, ‘n nasionaliteit en ‘n ras. En vir die res van jou lewe gaan jy iets verdedig waaroor jy geen beheer of insae gehad het nie”.

Wat my toe laat dink het aan ‘n storietjie wat ek lank gelede geskryf het, toe ek ook oor soortgelyke dinge nagedink het.

In my storie verdwaal ‘n pikkewyn eendag verskriklik en beland in die Kruger-wildtuin. Daar loop hy ‘n kameelperd raak wat rustig aan ‘n takkie groen blare knibbel. Hulle is ewe verbaas om mekaar te sien en groet aanvanklik strammerig. Later vra die pikkewyn vir sy nuwe maat: “Wat is dit wat jy daar eet?” Die kameelperd vertel hom dat dit lekker groen blare is. Pikkewyn trek sy asem skerp in: “Jong, dis sonde om blare te eet, ons mag net vis eet”. Kameelperd hou  vir ‘n oomblik op met kou, kyk verbaas na Pikkewyn en vra: “Nou waar hoor jy dit?”

“Jong, dit is nou maar net so. My ma het my nog vertel. Jy gaan groot moeilikheid kry as jy enige iets anders as vis eet.”

Dieselfde dag beland twee seuntjies langs mekaar op ‘n bus in ‘n ver land – ‘n Afrikaanse seun uit ‘n christenhuis en ‘n moslemseuntjie. Die Afrikaanse outjie kyk die seuntjie langs hom op en af tot sy nuuskierigheid die oorhand kry. Hy vra in sy beste Engels: “Hoekom het jy ‘n wit rok aan? Jy’s mos ‘n seun.”

Ja, waar ons op hierdie planeet gebore word en wie jou ouers is, bepaal die rigting wat jou lewe inslaan.

Hierdie week is ek 17 jaar in Engeland. Is ek nou ‘n Engelsman? Beslis nie. Ek sal ‘n Vrystater doodgaan. En ‘n christen. My kinders, egter, beskou hulself  nie as Brits of Suid-Afrikaans nie – ten spyte van (of dalk, as gevolg van) dubbele burgerskap en my beste pogings om hulle as Vrystaters groot te maak (al is hulle in Pretoria gebore). My dogter is verloof aan ‘n Griekse outjie en gaan binnekort in Nederland bly. Hulle sê hulle is wêreldburgers. By hulle is daar geen veroordeling van iemand op grond van sy herkoms nie. Hulle veroordeel wel dade en optrede.

Het ek ‘n reg om iemand wie se lewe anders as myne begin het, te veroordeel? Sou dit dalk beter gewees het as almal dieselfde was? Een groot globale land sonder grense. Een taal, een geloof – alles dieselfde.

Destyds, toe John Lennon oor hierdie dinge gesing het, het ek saam met mede-christene my wenkbroue gelig. Toe ek gister op die plek staan waar Edward Wightman die laaste man was wat op die brandstapel gesterf het (oor sogenaamde kettery) toe dink ek aan al die gruweldade wat sommer net die afgelope maand in die naam van die een of ander godsdiens gepleeg is (wat nog te sê oor die eeue heen). Ek lig nie meer my wenkbroue wanneer John Lennon sing van “a brotherhood of man” – niks om voor te sterf of te moor nie. Ek droom saam.

Ons leef in ‘n kleurryke wêreld vol kontraste, kulture, tale, godsdienste, diversiteit en geleenthede.

Die spore van dit wat jy gedurende jou leeftyd doen (en nie doen nie) gaan nog op aarde bly, lank nadat jy hierdie lewe agtergelaat het.

SKULDGEDREWE TOEWYDING

SKULDGEDREWE TOEWYDING

flying-fortress-1030x533

Die groep seuntjies het in die groot park bymekaar gekom om ‘n geskil te besleg. Gewoonlik speel hulle sokker hier in Endcliffepark.

‘n Koue middag, 22 Februarie 1944. Sheffield, Engeland.

Agtjarige Tony Foulds kyk op toe hy die gedreun van vliegtuigenjins hoor. Hy staan grootoog en kyk hoe laag die enorme B-17 Flying Fortress-bomwerper oor die park kom draai. Die groepie seuns waai ewe uitbundig terug in reaksie op die bemanning se geanimeerde armswaaie, net-net sigbaar deur die bomwerper se glas-neusseksie. Die vliegtuig maak ‘n skerp draai en verdwyn agter die bome in ‘n vuurbal en ‘n donderende slag.

Die Mi Amigo, met sy Amerikaanse bemanning van 10, was op ‘n sending om ‘n bom op ‘n Luftwaffe-lughawe in Aalborg, Denemarke af te gooi. Oor die Noordsee het hulle egter in ‘n eskader van Duitse Focke-Wulf FW90’s en Messerschmitt BF109’s vasgevlieg en is erg beskadig. Die bombardier, tweede-luitenant Hernandez, was bewus van die duisende burgerlike Dene op die grond en het besluit om nie die bom te los nie aangesien die teiken versluier was agter ‘n dik wolkemassa. Die bom is toe skadeloos oor die Noordsee laat val terwyl hulle probeer terug basis toe hinkepink het.

Hulle navigasietoerusting is ook flenters geskiet. In ‘n poging om na die Northamptonshire-basis in Engeland terug te sukkel, het hulle totaal van koers af geraak. Niemand weet hoeveel van die bemanning toe reeds dood was nie. Hulle het besef dat hulle dringend moes land en het vir ‘n geskikte plek gesoek toe hulle die groot park in Sheffield gewaar. Nadat hulle een keer gesirkel het om te kyk of hulle wel daar kan land, het hulle gereed gemaak vir die landing. Dit is toe dat hulle van die seuntjies bewus geraak en vervaard vir hulle beduie het om uit die pad te kom. Die seuntjies het egter net teruggewaai.

Op daardie stadium was die vliegtuig al so laag en omdat die die vlieënier nie die seuntjies se lewens in gevaar wou stel nie, het hy ‘n laaste poging aangewend om weer in die lug te kom en vir ‘n ander landingsterrein uit te kyk.

Dit was egter te laat.

Al tien bemanningslede het omgekom.

CREW OF MI AMIGO

Die hele insident het so ‘n groot impak op klein Tony Foulds gehad, dat hy sy lewe daaraan gewy het om die gedenksteen, wat in die park opgerig is, in stand te hou.

CREW MEMBERS MI AMIGO

Tydens ‘n televisie-onderhoud vertel Tony, vandag ‘n man van 82, van sy skuldgevoelens oor daardie dag: “Ek was net agtjaar oud. Ons het nie geweet hulle wou daar land nie. En nou is hulle almal dood.”

Sy hande bewe so, dat hy sukkel om die sakdoek, waarmee hy die trane wil afvee, uit sy sak te kry.

“Die bewerigheid kom van daai dag af. Die dokter sê dis van skok en skuldgevoelens,” vertel hy tussen trane deur. “Jy weet, as ons nie daar was nie, dan het die bemanning heel waarskynlik oorleef”.

Sedert die monument opgerig is, hou hy pligsgetrou die plek netjies en in stand en plant gereeld blomme daar. Hy ken elke bemanningslid se naam en agtergrond. “Hulle is soos familie vir my, jy weet.”

Later vandeesmaand word sy droom bewaarheid.

Op 22 Februarie gaan RAF Lakenheath en RAF Mildenhall, twee Amerikaanse lugmagbasisse in Engeland, ‘n verbyvlug hou. Die geleentheid val saam met die 75ste herdenking van hierdie tragiese gebeurtenis.

 

TONY FOULDS

TONY FOULDS

SENTIMENT IS ‘N MOEILIKE DING

SENTIMENT IS ‘N MOEILIKE DING

Van my kleintyd af is ek maar sentimenteel oor goete. Ek het nou nog ‘n klompie bendebriefies en die geheime skrifkode van my en Willie se bende uit ons laerskooldae. Die Perderuiters – al het ons nie perde gehad nie. Ons wou Die Kavaliers gewees het – na aanleiding van destydse rolprent – maar ‘n ander bende het ons voorgespring.

‘n Mens dra swaar aan hierdie sentimentaliteit, veral as jou ander helfte nie dieselfde as jy oor dinge voel nie. Die huis moet nie ge-clutter wees nie, waarmee ek saamstem. My saamstem skop veral in wanneer die vertrekke skoongemaak en afgestof moet word.

Op die grens, terwyl ons op patrollie in die bos was, het ek eendag  tydens ‘n ruskans iets skerps gesoek om ‘n gat in my webbing se bandjie te steek. My ou maat, Doepie, sien toe ‘n geroeste spyker raak en gee dit vir my aan. Die spyker maak die gat toe perfek en ek bêre hom ingedagte in my sak toe ons opstaan om verder te stap. Twee  dae later tref ‘n stuk skrapnel vir Doepie in die bors. Die medic ruk Doepie se flenterhemp oop in ‘n poging om die bloeding te stop, maar ons makker sterf voor ons oë. Toe hy weggedra word, bly twee van sy hempsknope in die sand agter.

Dae later ontdek ek die weer die spyker en die twee knope – wat ek (natuurlik) opgetel en in my sak gesit het, daardie noodlottige dag.

Terug by die huis word die spyker en twee knope in my kas gehou, in ‘n asbakkie wat ek saam met ‘n bierbeker as verjaarsdaggeskenk by my troepe op Ondangwa gekry het. Die stelletjie het saamgetrek nadat ek getroud is – niemand het geweet van die waarde wat ek daaraan heg nie. Een Saterdag terwyl ek by die rugby was, het vroulief besluit dit is tyd vir opruim. Daardie aand, toe ek my kasdeur oopmaak, is die asbakkie leeg.

“Dit was net twee ou knope en ‘n geroeste spyker!” was haar verweer.

Verlede maand in Suid-Afrika moes ons stoor leeggemaak word. Na byna 17 jaar in die buiteland lyk dit nie of ons daardie goed meer gaan gebruik nie. Ons het buitendien alles wat ons in Engeland nodig het, reeds gekoop. Pakplek in die heelwat kleiner huise is ‘n luukse, dus moes daar van die meeste van die goed ontslae geraak word. Die familie kom neem wat hulle kan gebruik en Helpende Hand kom ry die res weg. Dit is nou nadat ons ‘n paar sentimentele goedjies eenkant gehou het.

Kom ek toe af op twee items wat my baie ver terugneem.

Destyds was daar ‘n tienertydskrif wat ek graag gelees het. Patrys. Die tydskrif het ook ‘n klub gehad, die Patrys-speurderklub – so reg in elke skoolseun se kraal. Ek was ‘n Patrys-speurder met lidmaatskapkaart en al. “Gemagtig tot samewerking met die S.A.P.” – so staan dit op my kaart. Ek het soos James Bond gevoel die dag toe ek my kaart ontvang het en was heeltyd op die uitkyk vir iets waarmee ek die Suid-Afrikaanse Polisie mee kon “help”. Ek hoef toe egter nie lank vir die geleentheid te gewag het nie.cof

Ek was dertien toe daar vir die soveelste keer by ons ingebreek word. Ek sien vir ta oor die heining spring toe ons in die oprit stop. Ma wou nog keer, maar ek is agter die man oor die heining aan en jaag hom deur ons woonbuurt se strate. Ek was fikser as hy en kort voor lank duik ek hom soos ons in rugby geleer is.

Die polisie was so beïndruk, dat ek na ‘n seremonie by Parkwegpolisiestasie in Bloemfontein genooi is. Daar is ek toe deur ‘n baie belangrike polisieman geprys en bedank vir my “dapperheid” en het selfs ‘n beloning – ‘n volle R20 gekry. So in ‘n bruin amptelike koevert met ‘n brief in. 

KOERANT

Met my R20 het ek by die OK Bazaars vir my ‘n grênd Timex horlosie gekoop. Die horlosie het talle bandjies oorleef in sy omswerwinge saam met my – skoolvakansies op die plaas, my matriekeksamen, my dienspligjare en tye op die grens om enkeles te noem. Kort nadat ek begin werk het, het my getroue metgesel ‘n welverdiende rus gekry toe hy met ‘n spoggerige digitale horlosie vervang is. Een met ‘n liggie wat aangaan wanneer een van ses knoppies gedruk is. Ek weet nie wat later van hierdie horlosie met die baie knoppies geword het nie.

Maar, terwyl ek die stoor leegmaak, kom ek op ou Timex af – nog met sy laaste bandjie wat ek op die grens gedra het. Ek wen hom op en maak hom om my pols vas. Vir die hele drie weke wat ons in Suid-Afrika gekuier het, het daardie horlosie nie ‘n enkele minuut van die regte tyd afgewyk nie.

My speurderkaart en Timex is nou in Engeland.

Jaaa, noem my maar ‘n sentimentele ou man …

cof

KERSFEES BRING ONTHOU … EN DANKBAARHEID

KERSFEES BRING ONTHOU … EN DANKBAARHEID

KERSFEES

Ek is mal oor Kersfees. My hele wese is in sinchronisasie met hierdie tyd wat gereserveer is vir veronderstelde vrede, liefde en welwillendheid. Daar is egter iets wat my nekspiere hier van November af laat styf trek. Die rede vir hierdie styftrekkery kort egter bietjie agtergrond.

Dis nou al ʼn hele klompie winters gelede. Saambou en sy filiale het in duie gestort en honderde van ons sonder inkomste gelaat. Regstellende aksie het soos ʼn groot uitsmyter voor my kom staan – ten spyte van die nodige ervaring en kwalifikasies, het ek nie aan die vereistes voldoen vir die poste waarvoor ek aansoek gedoen het nie.

Min of meer dieselfde tyd kry Christine ʼn aanbod om in Engeland te gaan werk en op die ingewing van die oomblik besluit ons om dit ʼn familie-avontuur te maak. Net vir ʼn jaar … of so.

Reëlings word inderhaas getref en twee weke later vertrek Christine. Ek finaliseer die laaste rompslomp en stap haar majesteit se koninkryk enkele weke later binne. Die kinders – toe onderskeidelik 13, 10 en 6 jaar oud  –  sal volg sodra ek die kat uit die boom bekyk en die nodige reëlings getref het. Christine is die hoofbroodwinner en terwyl sy bedags werk, vind ek uit van skole en medies en verblyf en werksmoontlikhede en wat nog alles.

Die kinders daag uiteindelik op, dis somer en hulle geniet die uitgerekte skoolvakansie. Dis egter ʼn groot aanpassing en ons besef dit terdeë toe die skole aan die begin van herfs open. Die kinders leer lesse nou in Engels. Siende dat Christine heeldag werk is ek die aangewese persoon om na die kinders en huishouding om te sien. Ek leer kook, sny gras en maak huis skoon. Besorg die kinders by die skool en agtermiddae loop ek (ons het toe nie ʼn voertuig gehad nie) om hulle by die skool te gaan kry (laerskoolkinders mag nie alleen van die skool af loop nie). Dit begin kouer raak, maar ons geniet ons eerste koue Kersfees met Oupa en Ouma wat kom kuier. Min weet ek dat dit die laaste keer is dat ek my pa sou sien.

Na my pa se dood, begin my gemoed my opkeil. Dit was gevoelig genoeg nadat ek my werk verloor het, maar nou mis ek ook my land, my mense, my taal. En my pa. My gebondenheid aan die huis terwille van die kinders (is dit nie ʼn grillerige woord wat die Engelse hier het nie – house husband!) druk my ego en trots planke toe en die swart hond kom soek slaapplek. Om hom te verjaag, begin ek doen wat die hand vind om te doen. Ek werk onder andere nagskofte by die poskantoor se sorteerafdeling – sodat ek bedags daar vir die kinders kan wees. Ek voel beter toe ek my eie geld weer begin verdien – min, maar darem. Om ons tweede koue Kersfees – alleen, sonder familie – bietjie op te kikker, besluit ek dat ons iewers ‘n lekker Kersmaal sal gaan eet. Ek het mos nou ‘n geldjie. Ek weet toe nou nie hoe die Kersetes werk nie en vind tot my skok, Kersoggend, uit dat ek laaank voor die tyd moes bespreek het. Al die plekke is òf toe òf volbespreek. Geen winkels is oop op Kersdag nie. Daardie Kersfees eet ons ‘n pak winkel-paella  wat ek in die vrieskas ontdek en kyk TV. Net ons vyf. Buite is dit ‘n grou, trietsige dag.

Die aanloop tot Kersfees by die poskantoor is besig. My skof is van 10-uur saans tot 6-uur soggens – net betyds om Christine en die kinders se ontbyt te begin, saam met Christine stasie toe te loop en die kinders later by die skool te besorg. Terwyl hulle by die skool is, slaap ek ‘n paar uur. Maar nie te lank nie, want daar is ander werk bedags om te doen. Om 3.30 word die kinders by die skool gekry en dan is dit voorbereiding vir aandete en hulp met die kinders se huiswerk. Christine strompel soms eers 8-uur saans, opgewerk, by die voordeur in. Snags werk ek soos ‘n zombie en drink energiedrankies en baie koffie om wakker te bly.

Deur die nag speel ‘n radiostasie Kersliedjies wat die hele yslike lokaal waar ons werk, vul. Ek is moeg verby. En geïrriteerd. En ek verlang. Ek verlang na my mense, my land, my pa. En ‘n warm Kersfees. In my verbeelding ruik ek die braaivleis en proe die koue skaapboud en Ma se koperpennieslaai.

Terwyl ek deur newels van moegheid en verlange toesien dat die pos in die regte rigting gestuur word, kerm Maria Carey oor wat sy vir Kersfees wil hê. Wham huil nog oor die vorige Kersfees en Band Aid wonder of die kindertjies ooit weet dis Kersfees. Ek wens ek kan die luidsprekers sien sodat ek hulle met iemand se pakkie kan stilmaak!

Baie waters het intussen see toe gevloei en vandag is ons ingeburger. Ons het vasgebyt tussen koue Kersfeeste en verlange deur. Ek sien selfs uit na Kersfees, nogal  ʼn koue een, met die (nou volwasse) kinders en hul metgeselle wat kom kuier en goeie vriende. Ons eet warm skaapboud en gebakte aartappels met soetpatats en groenboontjies. Ja , en soms selfs Yorkshirepoeding  met sous. Dan rond ons die Kersmaal af met eg Suid-Afrikaanse doekpoeding of souskluitjies. En ons dank Hom, wie se geboorte ons herdenk, vir Sy liefde en leiding.

Vanoggend, egter, toe Maria weer so oor die radio begin kerm, begin my nekspiere styf trek en drogbeelde van lank gelede se uitmergelende nagte met berge Kersfeespos doem voor my op. En ook daai alleen-Kersfees met ‘n pak gevriesde kos.

Gelukkig kon ek die radio afskakel en my keuse van Kersmusiek speel.

“Oh Holy Night …”

ME AND OLD FAITHFUL IN LOURENҪO MARQUES

ME AND OLD FAITHFUL IN LOURENҪO MARQUES

In 1972, as a young boy, I went on a school trip to Lourenço Marques (LM – these days called Maputo) in Mozambique. Now, that was a big occasion – in my family, anyhow – because, except for my grandfather who fought in North Africa during the Second World War, I was probably the first member of my family, even extended, to travel beyond the borders of our country, South Africa. My dad even bought me a brand-new camera – an Olympus Trip 35. With a flash!

cof

One of the very first pictures that was taken with my new prized possession, was the one below, of me with a group of friends (me on the left, wearing very colourful swimming trunks and a souvenir around my neck) near the beach in LM.

13094343_10153878072351997_303935927233260853_n

Since then, it is impossible to count the number of photo’s and colour slides that Old Faithful had given me as wonderful mementos of my life. Rugby tours, holidays, my military training and fighting during the Bush War in Namibia and Angola, our honeymoon, my children, first visits to Europe, etc. With modern technology, Old Faithful became obsolete and films (and development studios) harder to find.

The other day, while I was busy unpacking boxes in our new home, guess who popped up? Yes, Old Faithful – my Olympus Trip 35! I remembered seeing a shop where films were sold and I rushed there to buy one. Unfortunately they only had 200 ISO in stock and I still had to unpack my tripod. Like in the old days, I could barely wait to see the results of what I’ve captured on film. And then the big day …

To be honest, I was a bit disappointed, but hey, give Old Faithful a break – after almost 50 years! Have a look for yourself.

OLYMPUS TRIP 3511

OLYMPUS TRIP 354

OLYMPUS TRIP 355

OLYMPUS TRIP 3518

OLYMPUS TRIP 3521

RANGEER-OOMBLIKKE

RANGEER-OOMBLIKKE

Vanoggend vang ‘n televisieprogram se titel my oog. One day that changed my life. Ek is seker ons het almal sulke dae. Eintlik nie eers dae nie. Dit kan ‘n oomblik wees, selfs ‘n breukdeel van ‘n sekonde. Waterskeidingmomente.

Ek het sommer heelwat sulke oomblikke gehad. Ek noem dit rangeer-oomblikke – daardie moment waar jy besef dat iets pas gebeur het wat jou lewe onherroeplik in ‘n ander rigting stuur. Jy is op ‘n ander spoor gerangeer. Dikwels gepaardgaande met groot groot pyn, teleurstellings en hartseer, maar ook baiekeer met vreugde en ‘n lied in die hart.

Soos daardie eerste kontaksessie op die grens waar jy as agtienjarige soldaat vir die eerste keer ‘n mens in jou visier het – en die sneller trek. Dáárdie spoor het jou na nagmerries en lang, donker nagte van bepeinsing geneem. Geen omdraaikans nie.

Ek onthou ook die dag in 2002 toe ons na die raadsaal geroep is – al die afdelingsbestuurders. Toe ons daar uitstap, was ons werkloos – ons en ongeveer 1300 ander werknemers van Saambou en sy filiale. Sestien jaar later sit ek hier in Engeland op my rekenaar en tokkel – iets wat daardie oggend in 2002 ondenkbaar was.

Dan was daar die Oujaarsaand, net sommer annerdag, toe ek met warm sjokoladedrankies (wintertyd hier by ons!) die trappe opgestap het – gereed vir die Nuwejaarskonsert op TV. Eers ignoreer ek die pyn in my bors, maar toe ek begin duiselig voel, bel vroulief die ambulans. Terwyl sjampanjeproppe klap en vuurwerke die naglug verhelder, loei die sirenes en ek staar in die gerusstellende oë van die nooddiensmeisie agterin die ambulans.

Daar was ook die meisie met die groen rok wat die voordeur oopgemaak het, baie sakke sout gelede. Dit het my vyf minute in haar teenwoordigheid geneem om te besef dat ek met my toekomstige vrou gesels. Enkele maande later is ons verloof en vandag, 38 jaar sedert sy my gemesmeraais het, is sy steeds my mesmeraasing rots (my bruid vir 36 jaar).

Ons weet nie watter pad ons Rangeerder vir ons in gedagte het nie. Soms kies ons ook halsstarrig sommer eie koers en pluk die vrugte van ons besluite.

Twee dinge het die lewe my egter geleer. Ons ken nie more of selfs netnou se pad nie. Verwag om gerangeer te word. Dis die gang van die lewe. En, wanneer jy gerangeer word, hol voluit op jou nuwe spoor – tot by die volgende rangeerpunt (of dalk die eindpunt).

Soos Rachel. Rachel Bland was ’n BBC aanbieder, jonk en mooi met ’n liefdevolle man en driejarige seuntjie. In November 2016 is sy op ’n spoor gerangeer – daardie gevreesde kankerspoor. Tydens haar siekte het sy en drie vriendinne, wat almal deur kanker geraak is, ’n podsend (“podcast”) begin, You, Me. and the Big C (https://twitter.com/hashtag/YouMeBigC?src=hash) , waar openlik oor die siekte gepraat is. Daar is saam gelag en gehuil en die program het duisende volgelinge gehad wat deur die eerlike aanbiedingstrant vertroos is. Op ’n stadium het sy, byvoorbeeld, met die volgelinge gedeel dat sy pas gehoor het dat haar siekte is ongeneeslik, maar dat sy tot die einde sal veg. Op 3 September, enkele dae gelede, plaas sy haar laaste bloginskrywing:

“In the words of the legendary Frank S – I’m afraid the time has come my friends. And suddenly. I’m told I’ve only got days. It’s very surreal. Thank you so much for all the support I’ve received. Debs and lozz will continue with the #youmebigc podcast. Au revoir my friends.”

Twee dae later is sy oorlede.

1_Rachel-Bland-3

((Foto: Rachel Bland Blog – Big C. Little Me)

Whitney Houston het gesing:

Each day I live

I want to be

A day to give

The best of me

I’m only one

But not alone

My finest day

Is yet unknown …

Mag jy by die eindstreep terugkyk op jou spoorbane en jubel: “Sjoe, wat ’n reis!”

I AM TOO YOUNG

I AM TOO YOUNG

Last week, when the titles started rolling at the end of a wonderful TV series, I was teleported back to my youth with the song. To the seventies.

Giglioala Cinquetti, the beautiful Italian singer, is still the second youngest contestant ever to have won the Eurovision Song Contest. In 1964, at the tender age of 16, she mesmerized the audience with Non ho l’eta (I am too young). There were already 23 000 American troops in Vietnam and the world was holding their breath, hoping for peace. And eager to spread love, culminating in the Summer of Love three years later. Make love, not war.

And then this gorgeous young girl stepped onto the stage in Copenhagen, singing this poignant love song. No-one then really stood a chance to take the coveted trophy from her.

In the seventies she took me to remote places again with her rendition of Si ((or Go, as we knew it in South Africa)) and To the Door of the Sun. Slouched on my dad’s recliner, snuggled into the chaste sounds of his Pioneer Hi-Fi with the bulky earphones excluding me from the real world, the record on the turntable allowed me to set my newly discovered teenage hormones free.

In 1974 she represented Italy at the Eurovision Song Contest again. She came second with her beautiful ballad, Si after overwhelmingly being outscored by the mighty ABBA with Waterloo. That year also saw Olivia Newton-John representing the United Kingdom at the festival.

I am too young …

A young girl came to mind. Amanda, a few years later.

I was 21, just finished my compulsory military training. She was 16. Her dad was my boss.

Yeah … never meant to be.

Non ho l’età (English translation)

I am too young

I am too young

I’m not old enough to love you

I’m not old enough to go out with you alone

 

And I wouldn’t know

I wouldn’t know

what to tell you

Because you know

So many more things than me.

 

Let me live

this romantic love

waiting

for that day to come.

But not now…

 

I am too young

I’m not old enough to love you

I’m not old enough to go out with you alone

 

If you would like

If you would like

to wait for me

That day you will get

all my love for you