MONOCHROOM REËNBOOG TE KOOP

Nee, ek verkoop nie ‘n reënboog nie! Ek reageer net op talle versoeke van mense wat navraag doen oor waar die boek gekoop kan word.

INTERNASIONAAL: Beskikbaar as e-boek en slapband by Amazon, Smashwords en Createspace

SUID-AFRIKA: Doen navraag by enige boekhandel en vra dat die boek bestel word as dit nie in voorraad is nie. Dit is tans beskikbaar by Protea en Exclusive Books. Ook as e-boek beskikbaar by Kwarts Uitgewers (onthou om die deelteken op Reënboog te sit of tik net Monochroom) en (binnekort) by On the Dot en Takealot (Kalahari.com).


KONTAK DESIRÉ HURST AS JY NIE REGKOM NIE. Sy kan vir jou ‘n boek na ‘n adres in Suid-Afrika pos (R200 insluitend posgeld). Sel: 082 871 8028. Tel: (012) 345-5541. E-pos: mikedes@mweb.co.za

 
Ek kan ook gekontak word by: fourieaj@hotmail.com11226051_10206786952410922_759259504811044360_n

Advertisements

ME AND OLD FAITHFUL IN LOURENҪO MARQUES

ME AND OLD FAITHFUL IN LOURENҪO MARQUES

In 1972, as a young boy, I went on a school trip to Lourenço Marques (LM – these days called Maputo) in Mozambique. Now, that was a big occasion – in my family, anyhow – because, except for my grandfather who fought in North Africa during the Second World War, I was probably the first member of my family, even extended, to travel beyond the borders of our country, South Africa. My dad even bought me a brand-new camera – an Olympus Trip 35. With a flash!

cof

One of the very first pictures that was taken with my new prized possession, was the one below, of me with a group of friends (me on the left, wearing very colourful swimming trunks and a souvenir around my neck) near the beach in LM.

13094343_10153878072351997_303935927233260853_n

Since then, it is impossible to count the number of photo’s and colour slides that Old Faithful had given me as wonderful mementos of my life. Rugby tours, holidays, my military training and fighting during the Bush War in Namibia and Angola, our honeymoon, my children, first visits to Europe, etc. With modern technology, Old Faithful became obsolete and films (and development studios) harder to find.

The other day, while I was busy unpacking boxes in our new home, guess who popped up? Yes, Old Faithful – my Olympus Trip 35! I remembered seeing a shop where films were sold and I rushed there to buy one. Unfortunately they only had 200 ISO in stock and I still had to unpack my tripod. Like in the old days, I could barely wait to see the results of what I’ve captured on film. And then the big day …

To be honest, I was a bit disappointed, but hey, give Old Faithful a break – after almost 50 years! Have a look for yourself.

OLYMPUS TRIP 3511

OLYMPUS TRIP 354

OLYMPUS TRIP 355

OLYMPUS TRIP 3518

OLYMPUS TRIP 3521

RANGEER-OOMBLIKKE

RANGEER-OOMBLIKKE

Vanoggend vang ‘n televisieprogram se titel my oog. One day that changed my life. Ek is seker ons het almal sulke dae. Eintlik nie eers dae nie. Dit kan ‘n oomblik wees, selfs ‘n breukdeel van ‘n sekonde. Waterskeidingmomente.

Ek het sommer heelwat sulke oomblikke gehad. Ek noem dit rangeer-oomblikke – daardie moment waar jy besef dat iets pas gebeur het wat jou lewe onherroeplik in ‘n ander rigting stuur. Jy is op ‘n ander spoor gerangeer. Dikwels gepaardgaande met groot groot pyn, teleurstellings en hartseer, maar ook baiekeer met vreugde en ‘n lied in die hart.

Soos daardie eerste kontaksessie op die grens waar jy as agtienjarige soldaat vir die eerste keer ‘n mens in jou visier het – en die sneller trek. Dáárdie spoor het jou na nagmerries en lang, donker nagte van bepeinsing geneem. Geen omdraaikans nie.

Ek onthou ook die dag in 2002 toe ons na die raadsaal geroep is – al die afdelingsbestuurders. Toe ons daar uitstap, was ons werkloos – ons en ongeveer 1300 ander werknemers van Saambou en sy filiale. Sestien jaar later sit ek hier in Engeland op my rekenaar en tokkel – iets wat daardie oggend in 2002 ondenkbaar was.

Dan was daar die Oujaarsaand, net sommer annerdag, toe ek met warm sjokoladedrankies (wintertyd hier by ons!) die trappe opgestap het – gereed vir die Nuwejaarskonsert op TV. Eers ignoreer ek die pyn in my bors, maar toe ek begin duiselig voel, bel vroulief die ambulans. Terwyl sjampanjeproppe klap en vuurwerke die naglug verhelder, loei die sirenes en ek staar in die gerusstellende oë van die nooddiensmeisie agterin die ambulans.

Daar was ook die meisie met die groen rok wat die voordeur oopgemaak het, baie sakke sout gelede. Dit het my vyf minute in haar teenwoordigheid geneem om te besef dat ek met my toekomstige vrou gesels. Enkele maande later is ons verloof en vandag, 38 jaar sedert sy my gemesmeraais het, is sy steeds my mesmeraasing rots (my bruid vir 36 jaar).

Ons weet nie watter pad ons Rangeerder vir ons in gedagte het nie. Soms kies ons ook halsstarrig sommer eie koers en pluk die vrugte van ons besluite.

Twee dinge het die lewe my egter geleer. Ons ken nie more of selfs netnou se pad nie. Verwag om gerangeer te word. Dis die gang van die lewe. En, wanneer jy gerangeer word, hol voluit op jou nuwe spoor – tot by die volgende rangeerpunt (of dalk die eindpunt).

Soos Rachel. Rachel Bland was ’n BBC aanbieder, jonk en mooi met ’n liefdevolle man en driejarige seuntjie. In November 2016 is sy op ’n spoor gerangeer – daardie gevreesde kankerspoor. Tydens haar siekte het sy en drie vriendinne, wat almal deur kanker geraak is, ’n podsend (“podcast”) begin, You, Me. and the Big C (https://twitter.com/hashtag/YouMeBigC?src=hash) , waar openlik oor die siekte gepraat is. Daar is saam gelag en gehuil en die program het duisende volgelinge gehad wat deur die eerlike aanbiedingstrant vertroos is. Op ’n stadium het sy, byvoorbeeld, met die volgelinge gedeel dat sy pas gehoor het dat haar siekte is ongeneeslik, maar dat sy tot die einde sal veg. Op 3 September, enkele dae gelede, plaas sy haar laaste bloginskrywing:

“In the words of the legendary Frank S – I’m afraid the time has come my friends. And suddenly. I’m told I’ve only got days. It’s very surreal. Thank you so much for all the support I’ve received. Debs and lozz will continue with the #youmebigc podcast. Au revoir my friends.”

Twee dae later is sy oorlede.

1_Rachel-Bland-3

((Foto: Rachel Bland Blog – Big C. Little Me)

Whitney Houston het gesing:

Each day I live

I want to be

A day to give

The best of me

I’m only one

But not alone

My finest day

Is yet unknown …

Mag jy by die eindstreep terugkyk op jou spoorbane en jubel: “Sjoe, wat ’n reis!”

I AM TOO YOUNG

I AM TOO YOUNG

Last week, when the titles started rolling at the end of a wonderful TV series, I was teleported back to my youth with the song. To the seventies.

Giglioala Cinquetti, the beautiful Italian singer, is still the second youngest contestant ever to have won the Eurovision Song Contest. In 1964, at the tender age of 16, she mesmerized the audience with Non ho l’eta (I am too young). There were already 23 000 American troops in Vietnam and the world was holding their breath, hoping for peace. And eager to spread love, culminating in the Summer of Love three years later. Make love, not war.

And then this gorgeous young girl stepped onto the stage in Copenhagen, singing this poignant love song. No-one then really stood a chance to take the coveted trophy from her.

In the seventies she took me to remote places again with her rendition of Si ((or Go, as we knew it in South Africa)) and To the Door of the Sun. Slouched on my dad’s recliner, snuggled into the chaste sounds of his Pioneer Hi-Fi with the bulky earphones excluding me from the real world, the record on the turntable allowed me to set my newly discovered teenage hormones free.

In 1974 she represented Italy at the Eurovision Song Contest again. She came second with her beautiful ballad, Si after overwhelmingly being outscored by the mighty ABBA with Waterloo. That year also saw Olivia Newton-John representing the United Kingdom at the festival.

I am too young …

A young girl came to mind. Amanda, a few years later.

I was 21, just finished my compulsory military training. She was 16. Her dad was my boss.

Yeah … never meant to be.

Non ho l’età (English translation)

I am too young

I am too young

I’m not old enough to love you

I’m not old enough to go out with you alone

 

And I wouldn’t know

I wouldn’t know

what to tell you

Because you know

So many more things than me.

 

Let me live

this romantic love

waiting

for that day to come.

But not now…

 

I am too young

I’m not old enough to love you

I’m not old enough to go out with you alone

 

If you would like

If you would like

to wait for me

That day you will get

all my love for you

MUSIEK BRING ONTHOU, SOOS DIE DAG – 3 AUGUSTUS 1964

VANDAG ONTHOU EK WEER …

BILTONG & POT- ROAST

MUSIEK BRING ONTHOU, SOOS DIE DAG – 3 AUGUSTUS 1964

DAGBREEK

Musiek staan soos bakens op my lewenspad. Dit reflekteer herinneringe aan mense, gebeure en plekke elke keer wanneer ek ‘n bepaalde lied hoor. Hier en daar bring ‘n lied selfs meer as een herinnering op.

MUSIC MEMORIES

Soos Rachmaninoff se Rapsodie op ‘n tema van Paganini wat my aan een van my gunstelingrolprente, Somewhere in Time, laat dink en die mense saam met wie ek dit gekyk het. Maar die lied herinner my ook aan die aandstories oor die radio uit my kinderjare. Ek glo vas die lied was die temalied van Briewe van Tant Magrieta, maar ander stry en sê dit was Die Du Plooys van Soetmelksvlei. Dan is daar I Wanna Live van Tommy Oliver (my eerste “close” dans), Seasons in the Sun van my matriekjaar en Sugar Baby Love wat my wegvoer na … , oeee… sy was mooi.

MUSIEK

So…

View original post 365 more words

HET JULLE OOK ‘N TYD?

HET JULLE OOK ‘N TYD?

TYD

Sedert ek kan onthou, nadat ek my eerste digitale horlosie doer in die 1970’s gekry het, het ek ‘n tyd.

11:11.

Op ‘n onverklaarbare wyse – vir my, altans – word my oë byna daagliks na die horlosie getrek wanneer hierdie vier syfers in die venstertjie verskyn. Klokslag. Of dit nou die stoof se horlosie of die horlosie op die stasie se kennisgewingbord is, ‘n onsigbare mag draai my kop op daardie spesifieke tydstip na die horlosie toe. Vir jare al.

In 1918 is die verwoestende Eerste Wêreldoorlog amptelik beëindig op die 11de uur van die elfde dag dag van die elfde maand. Daar is ook mense wat glo dat engele naby jou is wanneer jy 11:11 sien. Hulle kom glo met liefde en beskerming en hulle bring helderheid en leiding. Ek kan nogal vrede maak met hierdie gedagte. Miskien moet ek hulle volgende keer vra vir meer helderheid agter die rede waarom ek 11:11 so gereeld sien.

My enigste verklaring is dat dit maar bloot ‘n geval is van dat dit die oog vang – hierdie vier eenderse syfers op die horlosie. Die enigste ander vier eenderse syfers op die horlosie is 22:22 en 00:00 – ‘n tyd van die dag wanneer ek nou nie meer so op tyd ingestel is nie. Sien ek dus baie ander tye ook op die horlosie sonder dat dit opgelet of geregistreer word?

Ek het al vir die kinders vertel dat hulle mooi na die tyd moet oplet wanneer ek my laaste asem gaan uitblaas. Dit mag dalk 11:11 wees. Ek sal nou nooit self weet nie.

So wonder ek toe weer vanoggend toe ek die ketel vir ‘n versterkertjie kom aanskakel en my oog die tyd op die mikrogolfoond se horlosie vang.

11:11.

Het jy ook ‘n tyd?

AI-JA-JAI. GODSDIENS!

AI-JA-JAI. GODSDIENS!

great-fire-of-london

Laat ek sommer met die afskop dit duidelik stel: My geloof is ononderhandelbaar. Ek het ‘n diepgevestigde geloof in ‘n almagtige God wat alles geskape het. Die Bybel vertel dat ons moet glo soos ‘n kind. Dis hoe ek glo. Sonder enige fieterjasies. Ek glo net. Party sal reken soos ‘n skaap . Of dalk erger, want ‘n skaap volg darem dit wat hy kan sien. My geloof is in ‘n Entiteit wat nie gesien of aangeraak kan word nie. Tog beleef ek Hom en sien Hom in alles rondom my. En wanneer ek stil raak, dan “hoor” ek Hom, “voel” ek Hom. (Hom? Daarmee het baie mense ook ‘n probleem. Ek verkies Hom – soos in die Bybel.) Ek kan sy Hand soos ‘n goue draad deur my lewe sien – deur goeie, maar ook deur baie donker tye. My geloof rus op twee pilare: Liefde vir my God en liefde vir my medemens. Ek glo. Dis al.

Maar godsdiens – dis nou egter vir my ‘n heel ander saak , deesdae. Ek verstaan daar is ongeveer ‘n geraamde 10 000 verskillende gelowe op onse aarde. Soos my ou pel eendag gesê het: En elkeen dink sy bende is die beste.

Hierdie artikel gaan eintlik nie om geloof nie. Ek het bloot aan die dink gegaan toe ek verlede week daar by die monument vir die Groot Brand in Londen gestaan het. Vóór ek aangaan met waaraan ek toe staan en dink het, eers bietjie agtergrond.

Toe Thomas Farriner,’n Londense bakker, die Sateragaand, 1 September 1666 doodmoeg tussen die lakens in sy huis daar in Pudding Lane, inkruip, het hy nie kon droom watse skade sy oond daardie nag sou aanrig nie. Hier by 1-uur die nag ontdek Farriner se huiskneg die rookwolke wat uit die kombuis borrel en teen Woensdag van die daaropvolgende week was 70 000 mense dakloos.

Londen het pas ‘n warm, droë somer agter die rug gehad en ‘n sterk oostewind het die vuur vinnig tussen die houthuise deurgestoot. Trae optrede deur amptenare, wat aanvanklik nie die omvang van die vuur besef het nie, het die vuur verder aangeblaas, by wyse van spreke. Om die kroon te span (verskoon die woordspeling) was die afgelope burgeroorlog nog vars in die geheue en het talle oud-soldate van die weermag nog gewere met buskruit in hulle huise gehad – nie ‘n goeie idee wanneer ‘n groot brand ontstaan nie.

Baie mense het hulle kosbare besittings in die St Pauls Katedraal gaan stoor in die geloof dat dit veilig daar sou wees. Maar teen Dinsdag het die vuur ook hierdie 11de eeuse katedraal bereik. Die vuur was teen daardie tyd so intens (tot 1250˚ Celsius) dat die looddak begin smelt het en die hele katedraal in vlamme opgegaan het.

Toe die vuur uiteindelik teen Woensdag geblus is, was 87 kerke, 13 000 huise en talle historiese geboue verwoes. Alhoewel die amptelike dodetal  tussen 6 en 8 mense gewissel het, was dit waarskynlik eerder honderde aangesien daar destyds nie forensiese kundiges was wat die as kon ontleed nie. Dit was eintlik maar net die vooraanstaande mense wie se dood aangemeld is. Tienduisende mense het daardie Woensdagaand kamp opgeslaan in Moorfields, Hampstead en Islington.

Winter was op hande.

Die brand was nou wel geblus, maar gerugte het vlam gevat. Stories is onder die dakloses daar in die kamp versprei dat ‘n lig kort voor die brand in die lug gesien is. Hierdie lig sou ‘n teken vir die 50 000 Franse en Hollandse immigrante in die stad wees om in opstand te kom en al die Engelse mans te vermoor en die vroue te verkrag.

Daardie Donderdag het Koning Charles ‘n bevel uitgevaardig dat die mense eerder die vuur moet blus as om vreemdelinge aan te val, want die vuur was ‘n natuurramp (Act of God) en nie ‘n Paapse (Papist) komplot nie. (“Papist” was ‘n neerhalende term wat gebruik is om Katolieke mee te beskryf, m.a.w. mense wat nie trou aan die “Church of England” was nie.)

Die Engelse was waarskynlik nie verniet agterdogtig nie en het dalk ook ‘n skuldige gewete gehad. Engeland was op daardie stadium in so ‘n aan-af-oorlog met Frankryk en Nederland gewikkel en net twee weke voor die brand het hulle die Nederlandse hawe in Westerschelde afgebrand.

En sowaar, ‘n Fransman, Robert Hubert, daag op en erken dat hy, as ‘n agent van die Pous, die brand begin het (al is dit na sy dood bevind dat hy ten tye van die brand iewers in die Noordsee was). Ten spyte van die hoofregter se bevinding dat die man se verklaring verdraaid is en dat hy nie skuldig kon wees wees nie, is hy op 29 Oktober gehang.

Daardie Franse en Hollandse opstand het natuurlik toe nooit plaasgevind nie en ‘n ander sondebok moes gevind word. ‘n Regeringskomitee is byeen gebring en elke Jan Rap en sy maat is aangemoedig om voor die komitee te kom getuig. Stories wat meestal in die kroeg gehoor is, is oorvertel – stories van ‘n Katolieke komplot. Die komitee het egter uiteindelik beslis dat daar geen gronde vir hierdie gerugte was nie en dat daar geen bewyse van ‘n plan van bose agente, Pape of Franse om die stad af te brand, gevind kon word nie.

Dit het egter nie saak gemaak nie. Die volgende jaar het ‘n boek verskyn – “Pyrotechnica Loyolana Ignatian fire-works”. Die skrywer het aangevoer dat die Katolieke die vuur begin het en dat die Vereniging van Jesus (verbonde aan die Katolieke kerk) deskundiges was in die gebruik van vuurwerke. Die woorde “vuur”, “vlamme” en “buskruit” is deurgaans in die boek uitgelig.

Toe ‘n gedenkplaat in 1681 op die plek waar die vuur ontstaan het, opgerig is, het dit gelees: “Here, by the permission of Heaven, Hell broke loose upon this Protestant city from the malicious hearts of barbarous Papists, by the hand of their agent Hubert, who confessed”. Hier in die 1700’s rond is die plaat egter verwyder, bloot omdat mense in die pad van verkeer gekom het.

Maar ‘n soortgelyke inskripsie op die monument, wat in die 1670’s opgerig is, is eers in 1830 uitgebeitel.

Die monument, ‘n indrukwekkende kolom in Doriese styl, staan vandag nog op dieselfde plek – 62 meter hoog en presies 62 meter van waar Farriner se oond die brand laat ontstaan het. Ontwerp deur die bekende Christopher Wren en Robert Hooke.

edf

Daar word graag aan begeleide toeriste vertel dat daar meer mense gesterf het nadat hulle van die gedenktoring afgeval of gespring het as wat daar in die brand dood is. Wat eintlik nie waar is nie – gegewe die feit dat daar nie van al die mense wat in die brand omgekom het, rekenskap gegee kon word nie.edf

edf

Ja, so staan ek toe die dag daar by die monument en dink. Ai tog, godsdiens!

Hoeveel geweld en verlies aan menselewens was daar nou nie al in die naam van godsdiens nie!

Die Hervorming wat tot verskeie oorloë gelei het en uiteindelik in die Dertigjaar-oorlog gekulmineer het met verlies van duisende lewens regoor Europa.

Die Inkwisisie.

Die voortslepende onrustigheid in die Midde-Ooste.

Die terroristeaanvalle deur Moslem ekstremiste.

Die Bosniese oorlog.

Die geweld in Ierland.

En so kan die lys my rekenaar se stoorplek volmaak.

Godsdiens, so glo ek, is inherent goed, met goeie bedoelings …

… totdat godsdiens ‘n god word.

 

 

DIT KON ERGER GEWEES HET

DIT KON ERGER GEWEES HET

(Na aanleiding van die tragiese gebeure op Stella)

condolence-4

Lank gelede lees ek eendag die storie van ‘n man wat die positiewe in elke slegte situasie gesien het. Ek onthou die detail van die storie nie meer so mooi nie, maar die storie het tot vandag toe ‘n impak op my uitkyk gehad. Hier is my verkorte weergawe van die storie.

‘n Diep gelowige man het hom nie deur die lewe se stampe, stote en selfs tragedies laat onderkry nie. Met elke terugslag het hy sy bekende slagspreuk gebruik: “God is groot. Dit kon erger gewees het”.

Soos die aand toe die gesinswoning afgebrand het en hy saam met sy vrou en kinders staan en toekyk hoe die brandweer tevergeefs die huis probeer red het. Bure en vriende skaar hulle rondom die gesin en simpatiseer en hoor sy bekende refrein:

“God is groot, dit kon so veel erger gewees het.”

“Ja? Om alles wat jy oor jare bymekaar gemaak het te verloor moet sekerlik een van die ergste dinge wees,” wil ‘n buurman weet.

Met dié sit die man sy arms om sy gesin en trek hulle styf teen hom vas. “My heel kosbaarste skatte is steeds by my.”

Enkele jare later word hy ernstig in ‘n motorongeluk beseer. Sy motor is afgeskryf en sy regterbeen moes by die knie geamputeer word.

Toe hy na ‘n week in die hospitaal uit ‘n koma bykom, hoor vriende rondom sy bed weer daardie bekende refrein: “God is groot, dit kon so veel erger gewees het.”

“Jou been is af, jou kar is afgeskryf en jy gaan nog weke in die hospitaal wees om te herstel.”

“Ja, dit is so, maar met God se hulp gaan ek tog herstel en is ek gespaar om die wonder van sy genade te beleef, saam met my gesin.”

Hierdie uitkyk van hom het enkele mense hoogs geïrriteer. Dit was amper asof hulle iets gesoek het wat “nie erger” kon wees nie.

Op ‘n dag gebeur dit toe. Een aand laat is daar ‘n klop aan die deur. Die polisie bring vir hom die slegste tyding denkbaar. Sy seun is vermoor.

Op die begrafnis is hy ontroosbaar. Een van die begrafnisgangers, een van dáárdie wat iets gesoek het wat “nie erger” kon wees nie, staan nader.

“Ou maat, ek is so jammer vir jou. Hierdie moet seker die heel ergste ding wees wat met iemand kan gebeur. Niemand wil ‘n kind verloor nie.”

Verwese en deur sy trane kyk die man na die ander begrafnisganger en na ‘n kort verposing kom sy bekende refrein: “God is groot, want dit kon wel erger gewees het”.

“Wat! Wat kan erger as dit wees? Jou kind is dood.”

“Ja, dis waar. My kind is dood…”

Hy staar ‘n hele ruk na die graf, sug dan diep en prewel: “… maar my kind kon die moordenaar gewees het.”

******

Hierdie storietjie kom toe weer by my op toe ek lees van die jong seun wat die twee tienermeisies daar in die koshuis op Stella vermoor het. Ek is so verskriklik jammer vir die ouers van die twee meisies.

En my hart bloei vir jong man se pa en ma.